Witcher III

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Καλά Χριστούγεννα!

Εύχομαι τα καλύτερα σε όλους για τις φετινές, δύσκολες γιορτές. Μακάρι του χρόνου να είμαστε όλοι πιό άνετα σε σχέση με τώρα. Υγεία και ευτυχία!

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Καλό καλοκαίρι!

Ξεκινάει ο Ιούλιος και όσο ανεβαίνει ο υδράργυρος τόσο αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Λόγω της γενικότερης κατάστασης και μέχρι η ανάπτυξη να πάει σε όλη την ελληνική επικράτεια οι περισσότεροι εξ ημών θα βολευτούμε με μπανάκια τα σαββατοκύριακα ή με επισκέψεις λίγο μεγαλύτερης διάρκειας σε φίλους και συγγενείς στους οποίους θα "κατσικωνόμαστε". Υπάρχουν και οι τυχεροί οι οποίοι έχουν εξοχικά και θα πηγαίνουν εκεί αλλά, πλέον, "κινδυνεύουν" απο τους υπόλοιπους που δεν έχουν για να τους επισκεφθούν!

Αργώ ακόμα να πάρω άδεια αλλά λόγω των ρυθμών της προσωπικής και επαγγελματικής μου ζωής δεν μπορώ να αντεπεξέλθω και στις απαιτήσεις του blog το οποίο ανανεώνω ελάχιστα τους τελευταίους μήνες. Επομένως αυτή, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα είναι η τελευταία ανάρτηση για το φετινό καλοκαίρι. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας απο Σεπτέμβριο και ελπίζω να μπορώ να είμαι πιό συνεπής στις αναρτήσεις μου τότε.

Καλό καλοκαίρι!!!

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Metro Last Light - Review

 

Ένα πιθανό πυρηνικό ολοκαύτωμα έχει απασχολήσει κατά καιρούς τόσο την κινηματογραφική βιομηχανία όσο και αυτήν των βιντεοπαιχνιδιών. Τα σενάρια για τις ταινίες και τα παιχνίδια προέρχονται πολλές φορές απο τον χώρο της λογοτεχνίας με το αποτέλεσμα να μην είναι πάντοτε το αναμενόμενο. Στην περίπτωση του Metro 2033 αλλά και του νέου επεισοδίου του, Metro Last Light, ο κόσμος όπου διαδραματίζονται είναι παρμένος απο το αντίστοιχο βιβλίο Metro 2033 του Dmitry Glukhovsky. Το αποτέλεσμα είναι στην χειρότερη περίπτωση εξαιρετικό...

Η υπόθεση του νέου επεισοδίου αποτελεί συνέχεια του πρώτου μέρους και τοποθετείται χρονικά έναν μόλις χρόνο μετά το τέλος του. Ο Artyom, ο ήρωας του οποίου τον ρόλο αναλαμβάνουμε, ταλαιπωρείται απο άσχημους εφιάλτες οι οποίοι έχουν να κάνουν με τα όσα έπραξε για την καταστροφή των Dark Ones. Αναλαμβάνοντας την πρώτη του αποστολή, ως Ranger πλέον, θα έχει μία ευκαιρία να εξιλεωθεί για όλα όσα έκανε. Όπως θα δείτε, παίζοντάς το, αυτό δεν θα είναι τόσο εύκολο.

Το Metro 2033 ήταν, και είναι ακόμα, ένα παιχνίδι πολύ απαιτητικό όσον αφορά την υπολογιστική δύναμη που θέλει για να "τρέξει" ικανοποιητικά. Ακόμα και πολλές σύγχρονες κάρτες γραφικών δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν. Το Last Light, δυστυχώς, είναι μία απο τα ίδια. Ναι μεν είναι πολύ όμορφο οπτικά, με πολλά εφέ και λεπτομέρειες αλλά μπορεί να "γονατίσει" και τα πιό δυνατά μηχανήματα. Έχω έναν μέτριο προς καλό υπολογιστή και εκνευρίζομαι όταν πρέπει να ρίξω πολύ τα επίπεδα των λεπτομερειών για να μπορώ να παίζω άνετα ένα παιχνίδι. Τα καλά νέα είναι οτι και με μέτριες ρυθμίσεις το Last Light είναι πολύ όμορφο καθώς η 4D Engine κάνει πολύ καλά τη δουλειά της. Οι χώροι είναι ωραία σχεδιασμένοι με λεπτομέρεια και αρκετή αληθοφάνεια, οι φωτισμοί είναι εξαιρετικοί και οι διάφορες υφές των αντικειμένων πολύ καλές. Οι χαρακτήρες, είτε άνθρωποι είτε τέρατα, είναι σχεδιασμένοι με μεγάλη λεπτομέρεια ενώ το όλο σύνολο μας περνά άψογα την ατμόσφαιρα της καταστροφής, της εγκατάλειψης, του θανάτου, της παρακμής και της απόγνωσης. Τον τρόμο.

Ο τίτλος παραμένει στα ίδια και υψηλότερα ίσως επίπεδα στο ηχητικό του κομμάτι. Η μουσική είναι καλή, οι ομιλίες καταπληκτικές (οι χαρακτηριστικές προφορές των Ρώσων και των ναζί είναι όλα τα λεφτά - διατίθενται, φυσικά, υπότιτλοι) ενώ τα διάφορα ηχητικά εφέ και οι περιβάλλοντες ήχοι συμπληρώνουν την ατμόσφαιρα. Ειδικά όταν είμαστε μόνοι μέσα στα σκοτεινά τούνελ. Τα σκοτεινά μέρη δεν είναι ποτέ ασφαλή και ακόμα και αν ξέρεις οτι υπάρχουν γύρω σου ανθρώπινοι αντίπαλοι η αίσθηση της ανησυχίας είναι πολύ έντονη. Σε αυτά τα μέρη οι ήχοι αποκτούν άλλα μεγέθη και γίνονται η κύρια πηγή πληροφοριών για το περιβάλλον μας. Με λίγα λόγια, εντείνουν την αγωνία.

Ο χειρισμός είναι πολύ καλός και δεν έχει ιδιαίτερες αλλαγές σε σχέση με το πρώτο Metro. Η φιλοσοφία στην προκειμένη περίπτωση είναι "ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις" οπότε... Πάντως θα ήθελα κάτι πιό πρακτικό όσον αφορά τον χάρτη του οποίου η εμφάνιση δεν με ενθουσίασε. Προβλήματα δεν εντόπισα και γενικά δεν υπάρχουν ελλείψεις σε σχέση με άλλα αντίστοιχα παιχνίδια.

Ένα πολύ προβληματικό σημείο στο παιχνίδι είναι η τεχνητή (α)νοημοσύνη των ανθρώπινων αντιπάλων. Ναι μεν καλύπτονται για να σε αντιμετωπίσουν αλλά δεν έχουν κάποια στρατηγική στις μάχες και απλά πηγαινοέρχονται ή μπαινοβγαίνουν πίσω απο αντικείμενα με αποτέλεσμα να δίνουν πάρα πολλές ευκαιρίες για να τους χτυπήσεις. Άλλες φορές πάλι δεν καλύπτονται καν και έρχονται απλά με αργό βηματισμό (προσεκτικά) προς το μέρος μας. Αν, δηλαδή, πυροβολήσεις κάποιον και κρυφτείς πίσω απο μια γωνία τότε μπορείς με άνεση να τους βγάλεις όλους απο τη μέση έναν - έναν. Τα τέρατα επειδή συνήθως επιτίθενται απο κοντά δεν δίνουν την αίσθηση των κακοσυντονισμένων αντιπάλων οπότε εκεί τα πράγματα είναι καλύτερα. Το θετικό με τα παραπάνω είναι οτι οι μάχες δεν γίνονται εκνευριστικές λόγω δυσκολίας αλλά δεν αποτελούν και τεράστια πρόκληση.

Η κάρτα μου είναι μία Radeon HD7850 OC της Gigabyte και παρατήρησα αρκετά προβλήματα στις απεικονίσεις των φωτισμών, των σκιάσεων και κάποιων εφέ (του παγωμένου αέρα πιό συγκεκριμένα). Πιθανότατα θα διορθωθούν ή με κάποιο patch για το παιχνίδι ή με κάποια νέα έκδοση drivers απο την AMD.

Το έτρεξα με τις παρακάτω ρυθμίσεις :

Ανάλυση : 1920x1080
Quality : High
SSAA : Off
Texture Filtering : AF4x
Motion Blur : Normal
Tesslation : Off
Vsync : On
Advanced Physx : Off

Είχα σταθερά πάνω απο 40 frames με το μηχάνημά μου να έχει την παρακάτω σύνθεση :

CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Στο τέλος του 2013 οι νέες Radeon 9xxx;

Θυμάστε πριν λίγο καιρό που έγραψα οτι η AMD δεν πρόκειται να παρουσιάσει νέες κάρτες γραφικών για το μεγαλύτερο μέρος του 2013; Φαίνεται οτι όντως έτσι θα γίνει αφού, σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν, η εταιρία θα κυκλοφορήσει τα νέα μοντέλα της το τελευταίο τρίμηνο του έτους.

Οι πληροφορίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας αφορούν κυρίως το μοντέλο 9970 το οποίο, σύμφωνα με την μέχρι τώρα ονοματολογία της AMD, θα είναι το κορυφαίο μονοπύρηνο. Πριν περάσω στις λεπτομέρειες, μήπως παρατηρήσατε κάτι; Η σειρά 8xxx δεν εμφανίστηκε μέχρι τώρα στα επιτραπέζια συστήματα υπολογιστών όπως έγινε για τα φορητά. Απ'ό,τι φαίνεται δεν πρόκειται να την δούμε καθόλου και θα περάσουμε στην 9xxx απ'ευθείας.

Οι νέοι πυρήνες θα κατασκευάζονται κατά πάσα πιθανότητα με τη λιθογραφική μέθοδο των 20nm (η σειρά 7xxx κατασκευάζεται στα 32nm) ενώ λιγότερο πιθανό είναι να χρησιμοποιηθούν τα 28nm. Όλα, βέβαια, εξαρτώνται απο τις παρασκευάστριες εταιρίες και απο το κατά πόσο θα καταφέρουν να είναι έτοιμες έγκαιρα. Τα οφέλη απο τις ολοένα συρρικνούμενες λιθογραφίες είναι πολλαπλά. Μειώνεται η κατανάλωση ρεύματος η οποία έχει σαν αποτέλεσμα και τη μικρότερη έκλυση θερμότητας. Ταυτόχρονα, οι κατασκευαστές καταφέρνουν να "χωρέσουν" σε μικρότερο χώρο περισσότερα τρανζίστορς αυξάνοντας έτσι κατακόρυφα τις επιδόσεις.
Η (υποτιθέμενη) αρχιτεκτονική της Volcanic Islands γενιάς Radeon.

Η κωδική ονομασία των νέων καρτών είναι Volcanic Islands και το κορυφαίο μοντέλο, το 9970, θα έχει (αν επαληθευτούν οι "ψίθυροι") τα παρακάτω χαρακτηριστικά :

Μέθοδος κατασκευής 20nm
4096 Stream processors (η 7970 έχει 2048!)
16 Compute units (αντίστοιχα 32)
256 TMUs (128 η 7970)
64 ROPs (32 η 7970)
4 GB GDDR5 (η 7970 έχει 3GB)
512 bit memory bus (αντίστοιχα 384 bit)

Φυσικά, όπως με όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις, αφού οι πληροφορίες προέρχονται απο "διαρροή" και όχι απο κάπου επίσημα, θα πρέπει να είμαστε λίγο έως πολύ επιφυλακτικοί. Αν τελικά επιβεβαιωθούν τότε σίγουρα θα μιλάμε για μία νέα, πολύ ισχυρή γενιά καρτών γραφικών ακόμα και για τα μικρότερα μοντέλα τα οποία, φυσιολογικά, θα κινηθούν σε αντίστοιχα βελτιωμένα επίπεδα. Για καλό και για κακό, κάντε λίγη οικονομία απο τώρα...

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Starcraft II : Heart of the Swarm

Το δεύτερο μέρος του... δεύτερου μέρους του Starcraft έχει κυκλοφορήσει εδώ και λίγο καιρό. Έχω την εντύπωση οτι οι απανταχού φαν της σειράς έχουν πέσει με τα μούτρα επάνω του για να μπορέσουν να μάθουν γρήγορα και να προσαρμοστούν στις αλλαγές που φέρνει.

Για αλλαγή δεν θα ξεκινήσω απο το οπτικοακουστικό μέρος του τίτλου αλλά απο το σενάριό του. Φαίνεται οτι η Blizzard κατέβαλε αρκετή προσπάθεια για τη δημιουργία του αφού περιλαμβάνει κάποιες ανατροπές (οι οποίες κατ'εμέ δεν είναι και τόσο... ανατρεπτικές), νέα πρόσωπα και πάρα πολλά καταπληκτικά βίντεο τα οποία αναλαμβάνουν να προωθούν την πλοκή. Εμφανίζονται επίσης πολλοί παλιοί γνώριμοι τόσο απο το πρώτο Starcraft όσο και απο το Wings of Liberty. Το όλο πράμα έχει να κάνει με την εκδίκηση της Sarah Kerrigan και την προσπάθειά της να ενώσει ξανά το Swarm το οποίο έχει κατακερματιστεί μετά την εξαφάνιση της Queen of Blades. Μου άρεσε αρκετά αλλά δεν μπορώ να πω οτι καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα για να μάθω τις εξελίξεις.

Τί ακολουθεί τώρα; Το οπτικό κομμάτι, σωστά! Τα γραφικά του τίτλου είναι ίδια με το πρώτο επεισόδιο αλλά έχουν αλλάξει τα physics του παιχνιδιού. Όσοι παίζατε ακόμα τακτικά το Wings of Liberty θα παρατηρήσατε οτι με προηγούμενο patch έγινε η εν λόγω αλλαγή. Όσοι όμως, όπως εγώ, το είχατε παρατήσει θα είδατε αυτές τις αλλαγές τώρα. Πλέον έχουμε φυσικότερη κίνηση των μονάδων, αληθοφανέστερες εκρήξεις και καλύτερη συμπεριφορά των... πτωμάτων. Με το τελευταίο εννοώ οτι αν κάποια μονάδα (οργανική ή μηχανική) σκοτωθεί π.χ. σε κάποια πλαγιά τότε τα υπολείμματά της θα κυλήσουν προς τα κάτω. Άλλο ένα παράδειγμα είναι η καταστροφή των εναέριων μονάδων οι οποίες εκρήγνυνται στον αέρα και τα κομμάτια τους πέφτουν στο έδαφος με αληθοφανή τρόπο (ΟΚ, δεν έχω δει Battlecruiser να καταστρέφεται πάνω απο τη Θεσσαλονίκη αλλά κάπως έτσι θα είναι). Γενικά, το οπτικό μέρος του τίτλου, είναι εξαιρετικό και η κίνηση των μονάδων γίνεται ομαλά και με λεπτομέρεια.
Strength by the numbers!
Το ηχητικό μέρος δεν θα μπορούσε να είναι σε χαμηλότερο επίπεδο απο το οπτικό. Οι ομιλίες των μονάδων είναι εξαιρετικές (αν κάνετε πολλά κλικ στη σειρά πάνω στην ίδια μονάδα χωρίς να δώσετε κάποια εντολή στο ενδιάμεσο, θα ακούσετε και κάποιες άλλες ατάκες πέρα απο τις συνηθισμένες), η μουσική πολύ ωραία και τα εφέ πολλά και όμορφα. Οι διάλογοι τόσο μέσα στις αποστολές, όσο και στα βίντεο (ειδικά σε αυτά), είναι καταπληκτικοί χωρίς να έχουν να ζηλέψουν τίποτα απο κινηματογραφικές παραγωγές. Οι υπότιτλοι είναι και εδώ διαθέσιμοι κατ'επιλογήν...

Στο θέμα του χειρισμού τώρα... Δεν ξέρω πότε έγινε αυτό (σε ποιό patch εννοώ ή αν είναι προσθήκη του νέου επεισοδίου) αλλά τώρα η κάθε επιλογή που δίνει το κάθε κτίριο (για αναβαθμίσεις) ή κάθε μονάδα (για τις ικανότητές της) έχει και το αντίστοιχο γράμμα - hotkey της επάνω στο εικονίδιο έτσι ώστε να μη χρειάζεται να απομνημονεύουμε ένα εκατομμύριο απο αυτές προκειμένου να παίζουμε ταχύτερα. Έχουν γίνει κάποιες ακόμα αλλαγές οι οποίες δεν είναι άμεσα ορατές και αφορούν μονάδες της κάθε φυλής. Για παράδειγμα, η siege mode του... Siege Tank των Terrans πλέον δεν χρειάζεται να ερευνηθεί για να είναι διαθέσιμη : την έχει άμεσα με την παραγωγή του. Υπάρχει, επίσης, η κατηγορία Tips η οποία μας δίνει χρήσιμες συμβουλές σχετικά με τις μονάδες μας και τις ικανότητές τους. Πάντως ό,τι έχει προστεθεί ενσωματώθηκε ομαλά και βοήθησε στο gameplay. Συνήθως ο ρυθμός που πρέπει να ακολουθούμε φαίνεται με τις "χαλαρές" πίστες να είναι λίγες. Προσωπικά δεν μου αρέσει να με κυνηγάει ο  χρόνος αλλά σε καμία αποστολή δεν ζορίστηκα ιδιαίτερα απο το χρονόμετρο.
Ναι! Ο Ultralisk είναι πλέον όχι μόνο τεράστιος αλλά και εξαιρετικά χρήσιμος, χρηστικός και ισχυρός! Ίσως λίγο παραπάνω απ'όσο θα έπρεπε...
Στην προσπάθεια της να ενώσει το Swarm η Kerrigan πρέπει να φέρει εις πέρας διάφορες αποστολές οι οποίες μπορεί να έχουν να κάνουν με την "απλή" εξόντωση των εκάστοτε αντιπάλων, με την ανάκτηση κάποιας μονάδας (σαν ανταμοιβή), με την εξέλιξή της κλπ. Θα σταθώ λίγο στο τελευταίο. Πλέον όλες οι μονάδες των Zerg μπορούν να μεταλλαχθούν σε κάτι διαφορετικό απο αυτό που είναι αρχικά. Πριν γίνει αυτό παίζουμε μία αποστολή η οποία χωρίζεται σε δύο σκέλη όπου δοκιμάζουμε δύο μεταλλάξεις. Στο τέλος επιλέγουμε τη μία μόνο με τη δεύτερη απλά να χάνεται. Επομένως θέλει λίγη προσοχή εδώ για να μην καταλήξουμε με μία μονάδα η οποία δεν ταιριάζει στο στυλ παιχνιδιού μας. Η μετάλλαξη αυτή θα είναι διαθέσιμη σε όλες τις επόμενες αποστολές μας. Κάποιες μονάδες, όπως ο Ultralisk, μετέπειτα δεν χρειάζεται να μεταλλαχθούν και "γεννιούνται" απευθείας έτσι. Απο την άλλη, ο Hydralisk "γεννιέται απλός" και μπορεί να μεταλλαχθεί κατ'επιλογήν αργότερα. Αντίθετα με την επιλογή της μετάλλαξης η οποία είναι υποχρεωτικά μία απο δύο με τη δεύτερη να χάνεται, όλες οι μονάδες έχουν τρεις ιδιότητες απο τις οποίες επιλέγουμε μία πριν απο οποιαδήποτε αποστολή χωρίς περιορισμό στο ποιά θα είναι και πόσες φορές θα την αλλάξουμε μελλοντικά. Αυτή η επιλογή παραμένει η ίδια για κάθε μελλοντική αποστολή μας εκτός και αν την αλλάξουμε εμείς χειροκίνητα. Εννοείται οτι αλλάζει σχεδόν ριζικά τα χαρακτηριστικά της κάθε μονάδας έτσι ώστε να μπορούμε να τη φέρουμε πιό κοντά στα μέτρα μας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα επιλογής ικανοτήτων του Zergling πριν απο μία αποστολή.

Η Sarah Kerrigan δεν παραμένει στάσιμη. Όσο προχωράμε στις αποστολές μας μαζεύει πόντους εμπειρίας και ανεβάζει επίπεδα. Μόλις φτάσει σε κάποια συγκεκριμένα επίπεδα ξεκλειδώνει νέες ικανότητες (είτε παθητικές είτε ενεργητικές), αποκτά περισσότερα hit points και γίνεται ισχυρότερη στις επιθέσεις της. Όλα αυτά μέχρι να φτάσει στον Corhal. Απο εκεί μετά δεν εξελίσσεται άλλο. Τις ικανότητές της μπορούμε να τις αλλάζουμε σε κάθε αποστολή χωρίς περιορισμό. Το μέγιστο επίπεδο που μπορεί να φτάσει είναι το 70ο αλλά έχει το μέγιστο των ικανοτήτων της στο 60ο. Όπως έπαιζα την έφτασα μέχρι το επίπεδο 63 χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Για να καταφέρεις να την πας πιό πάνω πρέπει να ξαναπαίξεις τις αποστολές στις οποίες δεν πέτυχες τα bonus objectives και απλά να ιδρώσεις λίγο περισσότερο μέχρι να τα καταφέρεις. Δεν ξέρω αν στο επίπεδο 70 αποκτά κάποια άλλη ιδιαίτερη ικανότητα η οποία είναι κρυφή αρχικά, αλλά δεν το νομίζω κιόλας.
Εδώ βλέπετε κάποιες απο τις ικανότητες της Kerrigan καθώς και τα επίπεδα στα
οποία ξεκλειδώνουν. Απο ένα σημείο και μετά θα υπάρχουν τρεις στήλες (επιλογές)
για κάθε επίπεδο.
Όσον αφορά το multiplayer μέρος του τίτλου δεν έχω να γράψω κάτι ιδιαίτερο. Οι νέες μονάδες που προστέθηκαν για τις φυλές έχουν φέρει κάποιες αλλαγές και δίνουν νέες δυνατότητες στρατηγικής στους παίκτες. Κυρίως παίζω σε Skirmish (εναντίον του υπολογιστή) και όχι ενάντια σε ανθρώπινους αντιπάλους γιατί είναι πολλοί οι εξυπνάκηδες και κάνουν άσχημα σχόλια ή κάποιοι άλλοι δεν ξέρουν να χάνουν και απειλούν με καταγγελία στην Blizzard οτι έκλεψες (για να σε μαλώσει). Οπότε προτιμώ να γλυτώνω τα νεύρα μου απο την ταλαιπωρία και παίζω χαλαρά εναντίον του υπολογιστή. Συνήθως παίζω με τους Terrans και μέχρι στιγμής δεν είδα κάποια επανάσταση στον τρόπο παιχνιδιού τους. Μία ωραία καινούρια προσθήκη (η οποία επίσης δεν ξέρω πότε προστέθηκε) είναι οι πόντοι εμπειρίας που μαζεύουμε απο το multiplayer μέρος του τίτλου και με τους οποίους ανεβαίνουμε επίπεδα και ξεκλειδώνουμε κάποιες δευτερεύουσες αμοιβές (π.χ. πορτραίτα). Δεν ξέω αν έχουν κάποια πιό ουσιαστική σημασία καθώς, όπως ήδη έγραψα, δεν ασχολούμαι με αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού ιδιαίτερα.

Το δια ταύτα για τον συγκεκριμένο τίτλο είναι μία απο τα ίδια με το πρώτο μέρος του Starcraft II : καλό αλλά χάνει πολύ μετά την ολοκλήρωση της single player campaign λόγω του περιορισμού των διαθέσιμων μονάδων στο multiplayer. Είναι κρίμα να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις σε αυτό όλες τις μονάδες του παιχνιδιού λόγω balancing. Βέβαια, όπως περίμενα απο την αρχή, με το νέο αυτό επεισόδιο η κατάσταση βελτιώθηκε (με την προσθήκη κάποιων μονάδων) και με το τρίτο και τελευταίο περιμένω να βελτιωθεί ακόμα περισσότερο αλλά πρέπει να περιμένεις πέντε χρόνια για να παίξεις ένα σωστό multiplayer (ή έστω Skirmish); Το θεωρώ απαράδεκτο. Όπως απαράδεκτό είναι και το γεγονός οτι οι φαν των Zerg έπρεπε να περιμένουν δύο παραπάνω χρόνια ενώ των Protoss έχουν άλλα δύο μπροστά τους. Γιατί να μην μπορείς να πάρεις μαζί σου όλες τις μονάδες απο την single player campaign και να συνεχίσεις να τις έχεις διαθέσιμες;

Δεν θα μείνει ούτε κολόνα!
Παρόλα αυτά είναι ένα ωραίο παιχνίδι το οποίο θα σας κρατήσει για κάποιο διάστημα μπροστά στις οθόνες σας. Δεν είναι δύσκολο στο κανονικό επίπεδο δυσκολίας και όσοι το πάρετε μόνο για την campaign ίσως απογοητευτείτε απο τη διάρκεια (παρά τις 27 αποστολές). Το multiplayer σίγουρα του δίνει μεγαλύτερη αντοχή στο χρόνο αλλά αυτό ισχύει μόνο για όσους είναι διατεθειμένοι να ασχοληθούν με αυτό.

Το έτρεξα με όλα τα γραφικά στο φουλ χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα σε :


CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Η ταλαιπωρία του καταναλωτή στις μέρες μας

Πριν λίγες μέρες ένας φίλος μου, τον οποίο θα ονομάσουμε Humfrey, πήγε να αγοράσει απο μεγάλη, γνωστή, κοκκινόμαυρη αλυσίδα καταστημάτων του χώρου της πληροφορικής και της τεχνολογίας ένα ποντίκι.

Αφού έψαξε στο Διαδίκτυο και κατέληξε σε μοντέλο, ο Humfrey πήγε όλο χαρά να πάρει το "τρωκτικό" που ήθελε. Εφόσον ήταν ευχαριστημένος απο την απόδοση και αντοχή του χαλασμένου, πλέον, ποντικιού του αποφάσισε να πάρει άλλο μοντέλο της ίδιας μάρκας. Πήγε, λοιπόν, σε ένα εκ των καταστημάτων της γνωστής αλυσίδας το οποίο βρισκόταν και βρίσκεται ακόμα σε κεντρικότατο σημείο της Θεσσαλονίκης και ζήτησε το G700 της Logitech. Το παρέλαβε απο τον ευχάριστο και χαρούμενο πωλητή (ο οποίος μάλλον δεν πίστευε την τύχη του για την ευκολία με την οποία έδωσε ένα τόσο ακριβό ποντίκι), πήγε στο ταμείο, κατέβαλε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 79,90 ευρώ και πήρε μαζί με το ποντίκι του δύο κιλά καταλόγους με προϊόντα της αλυσίδας χωρίς να ερωτηθεί αν τα θέλει.

Γυρνώντας σπίτι του, ο Humfrey, άνοιξε πάάάάάάρα πολύ προσεκτικά τη συσκευασία (όντας υποψιασμένος καταναλωτής), έβγαλε το ποντίκι και το σύνδεσε στον υπέροχο υπολογιστή του. Μόλις αναγνωρίστηκε η συσκευή ο Humfrey κατέβασε τους αντίστοιχους drivers (για Windows8 Pro 64bit) απο τον ελληνικό server της Logitech (έκδοση 8.40.83) και προς μεγάλη του απογοήτευση ανακάλυψε οτι "κολλούσαν". Παρέμεινε ψύχραιμος, απεγκατέστησε τους εν λόγω drivers έψαξε για άλλους (στον βρετανικό server της Logitech υπήρχε η ίδια έκδοση με τον ελληνικό), διάβασε στα forums για λύσεις και τελικά κατέβασε την προηγούμενη έκδοση (την 8.30) η οποία λογιζόταν ως καλύτερη και σταθερότερη. Δυστυχώς, όμως, αποδείχτηκε το ίδιο ασύμβατη αφού ούτε αυτή του έκανε τη χάρη να ανοίξει. Αφού προσπάθησε για μία εβδομάδα και δεν έβγαλε άκρη, ο Humfrey πακετάρισε το ποντίκι το ίδιο καλά και προσεκτικά όπως το ξεπακετάρισε και πήγε στο κατάστημα απο όπου το αγόρασε. Για ποιό λόγο να κρατήσεις ένα ποντίκι με προγραμματιζόμενα πλήκτρα αν δεν μπορείς να το προγραμματίσεις;

Τον υποδέχτηκε ο ίδιος πωλητής, το ίδιο χαρούμενα και τον ρώτησε τί ήθελε αφού δεν τον θυμήθηκε. Ο Humfrey του είπε οτι ήθελε να επιστρέψει το εν λόγω ποντίκι αφαιρώντας έτσι το χαμόγελο απο το πρόσωπό του. Τον ρώτησε αν έχει πρόβλημα η συσκευή και μετά τις απαραίτητες διευκρινήσεις τον παρέπεμψε στο τμήμα service για έλεγχο της συσκευής. Να σταθώ εδώ λίγο και να διευκρινίσω οτι αρχικά ο πωλητής ήταν τελείως αρνητικός και δεν δέχτηκε να πάρει πίσω το ποντίκι γιατί είχε ανοιχτεί (σημειώνω οτι απο τη συσκευασία δεν έλειπε ούτε καν η ταινία που απομόνωνε τη μπαταρία απο το ποντίκι για να μην εξαντλείται όσο είναι πακεταρισμένο)! "Πώς θα το ξαναπουλήσω" ρώτησε χωρίς να έχει μεγάλο άδικο. Εκεί που έκανε λάθος και δεν το κατάλαβε ούτε τότε ούτε ακόμα και τώρα είναι οτι είναι υποχρεωμένος να δεχτεί πίσω οποιοδήποτε προϊόν μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα αρκεί να μην έχει υποστεί φθορά το ίδιο ή η συσκευασία του. Φυσικά δεν νομιμοποιείται κανένας να το κάνει αυτό επίτηδες και επανειλημμένα γιατί και οι εταιρείες δεν διαθέτουν τα προϊόντα τους προς δοκιμή αλλά προς πώληση. Όταν, όμως, υπάρχει κάποιο πρόβλημα τότε δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να μην το δεχτούν πίσω. Η ιδιομορφία της συγκεκριμένης περίπτωσης είναι οτι η συσκευή αυτή καθαυτή δεν είχε κάποιο ελάττωμα αλλά το software της είχε.

Συνεχίζοντας την ιστορία του Humfrey, το τμήμα service έλεγξε τη συσκευή και ο τεχνικός κατάφερε σε μηχάνημα με Windows 8 64bit (χωρίς να διευκρινιστεί αν ήταν έκδοση Pro όπως του Humfrey) να εγκαταστήσει τους drivers που βρήκε στον βρετανικό server (έκδοση 8.45 πλέον) οι οποίοι βγήκαν την αμέσως προηγούμενη μέρα (!). Με αυτούς είπε οτι το ποντίκι δούλεψε μια χαρά και ο φίλος μου αποφάσισε να κάνει μία ακόμα δοκιμή όντας καλοπροαίρετος.

Γυρνώντας σπίτι έκανε για άλλη μία φορά τη γνωστή διαδικασία : απεγκατάσταση παλαιών drivers και παλαιάς συσκευής, επανεκκίνηση, εγκατάσταση νέας συσκευής και drivers, επανεκκίνηση. Εννοείται πως το έκανε με την καινούρια έκδοση που "ανέβηκε" στον βρετανικό server της Logitech (απ'όσο είδα μέχρι και σήμερα, χωρίς να ξέρω γιατί, ο ελληνικός server της εταιρίας έχει ακόμα την παλαιά). Προς μεγάλη έκπληξη του φίλου μου, οι νέοι drivers ήταν χειρότεροι απο τους παλιούς! Δεν "φόρτωναν" ούτε καν στον task manager (το τέρμα δεξιά κομμάτι της γραμμής έναρξης των Windows). Για άλλη μία φορά πακετάρισε πολύ προσεκτικά το εν λόγω ποντίκι και την άλλη μέρα πήγε στο κατάστημα να το επιστρέψει.

Αυτήν τη φορά πήγε τη συσκευή απ'ευθείας στο τμήμα service και αφού έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις ο τεχνικός πήρε πίσω τη συσκευή (μάλλον κατάλαβε περί τίνος ακριβώς πρόκειται), αφού έλεγξε τη συσκευασία, και έδωσε ένα χαρτί στον Humfrey για να πάρει κάτι άλλο ίσης αξίας απο το κατάστημα. Πήγε, λοιπόν, στο ράφι με τα ποντίκια για να δει τί υπήρχε διαθέσιμο και για άλλη μία φορά συναντήθηκε με τον ίδιο πωλητή (μουάχαχαχαχα!!!). Αφού του είπε οτι δεν είδε καμία αλλαγή με τους νέους drivers, ξεκίνησε μία ολόκληρη συζήτηση σχετικά με τα κέρδη των εταιριών (επειδή ο πωλητής ανέφερε οτι δεν θα μπορέσει να το πουλήσει σαν καινούριο λόγω ανοιγμένης συσκευασίας - για να μην θυμηθώ πόσες τέτοιες συσκευασίες βλέπουμε στα ράφια των καταστημάτων να πωλούνται με τις κανονικές τους τιμές), σχετικά με τα καταναλωτικά δικαιώματα, σχετικά με άλλες φιλοσοφίες (κάποια στιγμή προσκλήθηκε και ένας προϊστάμενος στην κουβέντα ο οποίος κρατούσε την ίδια στάση με τον πωλητή). Κάποια στιγμή προτάθηκε στον Humfrey να φέρει τον υπολογιστή του στο κατάστημα για να του εγκαταστήσουν αυτοί το ποντίκι ή για να βρουν τί δημιουργεί το πρόβλημα. Ευγενική σαν πρόταση (αν δεν χρεωνόταν στο τέλος) αλλά ο υπολογιστής του φίλου μου είχε μόνο ένα πρόβλημα : τους drivers του νέου ποντικιού σε οποιαδήποτε έκδοσή τους. Ούτε, φυσικά, ήταν λύση να απεγκατασταθούν τα μισά προγράμματα μέχρι να βρεθεί τί φταίει.

Ο Humfrey, για να μην δημιουργήσει πρόβλημα στον τεχνικό που ήδη δέχτηκε να του αλλάξει τη συσκευή, ενημέρωσε τον προϊστάμενο για το γεγονός αυτό και τελικά κατέληξαν όλοι μαζί να ελεγχθεί εκ νέου η συσκευή και αν η συσκευασία είναι καλή τότε να ισχύσει το χαρτί που πήρε ο φίλος μου. Πράγματι η συσκευή ελέγχθηκε και ο δεύτερος τεχνικός (αφού έψαξε για κάποιο BIOS update της μητρικής) ενημέρωσε τον Humfrey οτι του κάνει ό,τι ακριβώς περιέγραψε ο φίλος μου. Επομένως ίσχυε το χαρτί που του έδωσε και μέσα σε έναν μήνα να το χρησιμοποιήσει για να πάρει κάτι άλλο. Δύο πράγματα συνέβησαν : ή ο πρώτος τεχνικός δεν ασχολήθηκε αφού είδε οτι βγήκαν νέοι drivers ή ο δεύτερος ήθελε να τον ξεφορτωθεί και του έδωσε δίκιο. Όπως και να΄χει αναγνωρίστηκε στον φίλο μου το αυτονόητο : να επιστρέψει μία συσκευή που του εμφανίζει πρόβλημα και να αποζημιωθεί.

Απ'όσο μου είπε όλοι οι υπάλληλοι ήταν ευγενικοί και γενικά κράτησαν χαμηλούς τόνους. Γιατί όμως πρέπει ένας καταναλωτής να ταλαιπωρείται τόσο για να αναγνωριστούν τα δικαιώματά του; Ούτε πολλές μέρες κράτησε τη συσκευή, ούτε φθορά της προκάλεσε, ούτε έλειπε κάτι απο το κουτί της. Το δε κουτί δεν είχε την παραμικρή κακοποίηση πέρα απο το διαφανές αυτοκόλλητο που είχε ανοιχτεί. Αλλά ας δούμε και το άλλο ενδεχόμενο : όλες οι εταιρίες μας πουλάνε τα προϊόντα τους κλειστά και λένε οτι είναι καινούρια. Αν πας και τους πεις οτι έλειπε κάτι απο μέσα ή οτι ήταν χτυπημένο θα σου πουν οτι εσύ το έκανες και οτι ούτε φταίνε ούτε στο αλλάζουν. Δηλαδή απο τη μία θωρακίζουν 100% τους εαυτούς τους πίσω απο την "ταμπέλα" της συσκευασίας και απο την άλλη υποβιβάζουν τους ισχυρισμούς των καταναλωτών. Κάποια στιγμή ο εν λόγω πωλητής είπε στον Humfrey οτι έχει, όντως, δικαίωμα να επιστρέψει κάτι μέσα σε 14 μέρες αν αυτό δεν έχει ανοιχτεί. Μα πώς θα καταλάβω αν έχει πρόβλημα ή αν λείπει κάτι αν δεν το ανοίξω πρώτα!;!;!;

Τέλος καλό όλα καλά αλλά με πολλή κούραση και πολύ τρέξιμο για τον καταναλωτή. Μετά γκρινιάζουν οτι δεν πουλάνε. Ας μάθουν πώς συμπεριφέρονται οι εταιρίες στο εξωτερικό στους πελάτες τους και μετά βλέπουμε.

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Tomb Raider - Review

Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν κάποιο παιχνίδι που περιμένω και θεωρώ καλό με επιβεβαιώνει. Το νέο Tomb Raider έρχεται για να κάνει επανεκκίνηση στη σειρά εξιστορώντας μας τις πρώτες περιπέτειες της Lara Croft. Πιό συγκεκριμένα, μας διηγείται την πρώτη της περιπέτεια και το πώς εξελίχθηκε, μέσα απο αντίξοες συνθήκες, σε αυτό που όλοι ξέρουμε.

Έχω ασχοληθεί άλλες δύο φορές με τη δεσποινίδα Croft. Η πρώτη ήταν με το Underworld και η δεύτερη με το Guardian of Light. Τα δύο αυτά παιχνίδια δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους αλλά επίσης καμία σχέση με το νέο επεισόδιο. Το Underworld, λόγω στησίματος, φαίνεται να μοιάζει αλλά αν τα παρατηρήσει κανείς τα δύο παιχνίδια έχουν επιφανειακές ομοιότητες. Το νέο Tomb Raider είναι πιό "σκοτεινό", με περισσότερο βάθος στο gameplay και σαφώς πιό δουλεμένο σενάριο. Κατά τη διάρκειά του ξεδιπλώνεται μπροστά μας όλη η αλλαγή στο χαρακτήρα της ηρωίδας η οποία απο μία "απλή" Croft γίνεται η σκληροτράχηλη πρωταγωνίστρια της σειράς.
Δείγμα των γραφικών και των εφέ του παιχνιδιού.
Ξεκινώντας απο το οπτικό κομμάτι του τίτλου θα παραδεχτώ οτι πλέον είμαι γραφικός, μετά απο τόσες παρουσιάσεις, και θα πω οτι κόβει την ανάσα. Μπορεί στο μέλλον να έχουμε τρισδιάστατα ολογράμματα μπροστά μας όταν παίζουμε παιχνίδια αλλά μέχρι τότε θα πρέπει να αρκεστούμε σε αυτό που έχουμε. Αυτό που έχουμε, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ένα παιχνίδι "χάρμα οφθαλμών" το οποίο δεν αφήνει περιθώρια για παράπονα. Μπορεί οι... γοφοί της δεσποινίδος Croft να μην κινούνται με τόση θηλυκότητα όση σε προηγούμενα επεισόδια (το παρατήρησα γιατί την έχεις συνέχεια μπροστά σου με πλάτη, μη φανταστείτε τίποτα άλλο) αλλά δεν νομίζω κανένα απο τα προηγούμενα Tomb Raider να ξεπερνάει στον συγκεκριμένο τομέα το νέο επεισόδιο της σειράς. Η κίνηση όλων των χαρακτήρων είναι πολύ φυσική, οι χώροι είναι λεπτομερέστατοι και τα εφέ πανέμορφα. Οι υφές στις διάφορες επιφάνειες ξεχωρίζουν και ιδιαίτερα οι σπηλιές είναι πολύ όμορφα σχεδιασμένες αφού τα πετρώματα, οι κληματσίδες, τα νερά και γενικά όλα τα μέρη τους είναι σαν αληθινά.

Ακουστικά το παιχνίδι κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα. Οι ομιλίες είναι πολύ προσεγμένες (οι υπότιτλοι είναι και εδώ διαθέσιμοι), η μουσική είναι καλή και οι περιβάλλοντες ήχοι πέραν του δέοντος ικανοποιητικοί. Τα ηχητικά εφέ έχουν αποδοθεί σωστά και γενικά ο ακουστικός τομέας συμπληρώνει άριστα τον οπτικό.
Κλασικό minigame...
Πριν περάσω στο χειρισμό ας δούμε λίγο κάποια άλλα στοιχεία του παιχνιδιού. Μπορούμε να πούμε με ασφάλεια οτι το παιχνίδι διαθέτει κάποια στοιχεία R.P.G. (αφού ο παίκτης ανταμείβεται με πόντους εμπειρίας για τις ενέργειές του) τα οποία, όμως, δεν έχουν να κάνουν με "Δύναμη", "Μαγεία", "Αντοχή" κλπ. Έχουν να κάνουν με ικανότητες οι οποίες γίνονται διαθέσιμες στον παίκτη σταδιακά. Ανήκουν στις κατηγορίες Hunter και Survivalist με την καθεμία να βοηθάει την Lara διαφορετικά. Για πρώτη φορά εισάγονται τα Camp Sites τα οποία είναι ασφαλείς τοποθεσίες στις οποίες μπορούμε να κατανείμουμε τα skill points που έχουμε διαθέσιμα, να αναβαθμίσουμε τον εξοπλισμό μας (συλλέγοντας εξαρτήματα), να αλλάξουμε εμφάνιση στη Lara (διαδικασία η οποία, δυστυχώς, δεν γίνεται σε πραγματικό χρόνο στην οθόνη μας) ή να μεταφερθούμε άμεσα απο το ένα Camp Site σε κάποιο άλλο απο όσα έχουμε βρει.

Δεδομένου, λοιπόν, οτι ξεκλειδώνουμε συνεχώς νέες δυνατότητες, αναβαθμίζουμε τον εξοπλισμό μας και συλλέγουμε εξαρτήματα, το gameplay του παιχνιδιού έχει ιδιαίτερο βάθος. Η Lara κυνηγάει ζώα και ανθρώπους για να επιβιώσει είτε με το τόξο είτε με το πιστόλι. Είναι και τα δύο αναβαθμίσιμα σε αρκετά απο τα μέρη τους ενώ διαθέτει και μία αξίνα με την οποία μπορεί να ανοίγει κουτιά και να σκαρφαλώνει. Στην αρχή είναι μία απλή ξύλινη χωρίς ιδιαίτερες χρήσεις ενώ στη συνέχεια γίνεται μεταλλική για να αντέχει στην αναρρίχηση. Διάσπαρτα μέσα στις πίστες βρίσκονται πυρομαχικά τα οποία μπορούμε να συλλέγουμε για να παραμένουμε μάχιμοι ενώ τα βέλη μπορούμε να τα ανακτούμε απο τα πτώματα των νεκρών αντιπάλων και θηραμάτων μας.
Ακόμα ένα δείγμα των γραφικών.
Στο Underworld το τί έπρεπε να κάνουμε ήταν λίγο - πολύ προφανές. Στο νέο Tomb Raider τα πράγματα είναι λίγο πιό περίπλοκα κυρίως λόγω της μορφής που έχουν οι πίστες. Η ελευθερία που έχουμε στην κίνησή μας είναι μεγάλη και τα μέρη στα οποία μπορούμε να πάμε είναι πολλά και όχι πάντοτε προφανή. Η εξερεύνηση είναι βασικό κομμάτι του παιχνιδιού και συνιστάται να γίνεται για να μη χάσουμε κρυφά μέρη (κυρίως τάφους) με ιδιαίτερες αμοιβές. Να περιμένετε πολλή περιπλάνηση μέσα στο παιχνίδι, πολύ σκαρφάλωμα και πολλούς γρίφους. Η Lara για να τα καταφέρει σε όλα αυτά έχει, πέρα απο τον προαναφερθέν εξοπλισμό, έναν δαυλό, αλτικές ικανότητες παγκόσμιου πρωταθλητή και... το μυαλό του παίκτη. Μπορεί να σκαρφαλώνει, να πηδάει, να καίει αντικείμενα. Γενικά χρησιμοποιεί το περιβάλλον γύρω της όσο πιό καλά μπορεί προς όφελός της.
Ατμόσφαιρα... Αυτά είναι...

Στο gameplay εντάσσονται και κάποια mini games τα οποία, όμως, εμένα προσωπικά μου κάνουν αδιάφορη έως αρνητική εντύπωση. Ναι μεν δίνουν ένταση στο παιχνίδι γιατί αφορούν κυρίως μονομαχίες σώμα με σώμα αλλά λόγω του οτι πολλές φορές αργεί να εμφανιστεί στην οθόνη το πλήκτρο που πρέπει να πατήσεις χάνεις και πρέπει να το ξανακάνεις όλο απο την αρχή. Τα πιθανά πλήκτρα είναι αρκετά κάθε φορά με αποτέλεσμα να καταντάει κουραστική αυτή η επαναλαμβανόμενη διαδικασία. Με τον καιρό ίσως βελτιωθεί γιατί μαθαίνεις να συγχρονίζεσαι καλύτερα και να διαλέγεις πιό σωστά τα πλήκτρα.
Σώζοντας τον Roth.

Ανέφερα προηγουμένως οτι ο τίτλος είναι πιό "σκοτεινός". Πράγματι, κατά τη διάρκειά του γίνεται σαφές οτι διαθέτει αρκετά "ανησυχητικά" στοιχεία απο τα πρώτα κιόλας λεπτά. Συναντούμε ανθρωποθυσίες (όχι σε εξέλιξη), βλέπουμε βίαιους θανάτους, ωμή βία. Οι τάφοι και οι σπηλιές που επισκεπτόμαστε περιλαμβάνουν τόσο σκελετούς ή τμήματά τους όσο και πτώματα σε αποσύνθεση. Γενικά μέσα στο παιχνίδι ο θάνατος πλανάται παντού και η ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερα τρομακτική κατά περιπτώσεις. Μην ξεχνάτε οτι διαδραματίζεται σε ένα νησί - νεκροταφείο στο οποίο για αιώνες οι νέοι ναυαγοί πρέπει κάθε φορά να μάχονται για την επιβίωσή τους με τους παλαιότερους. Υπάρχουν ερείπια, ναυάγια και κουφάρια αεροπλάνων τα οποία πλαισιώνονται απο τάφους και βωμούς. Όχι το πιό ευχάριστο περιβάλλον, έτσι; Για τους παραπάνω λόγους η κατηγορία PEGI στην οποία ανήκει είναι για άτομα άνω των 18 ετών.

Κατά τα άλλα το παιχνίδι είναι άριστο. Πέρα απο τα ατυχή mini games του μου άρεσε πάρα πολύ και δεν έχω ιδιαίτερα παράπονα. Απαιτεί λίγο χρόνο για να εξοικειωθείς μαζί του αλλά σε ανταμείβει παρέχοντάς σου πάρα πολλές δυνατότητες για να παίξεις. Ακόμα και η ατμόσφαιρά του, ναι μεν είναι τρομακτική, αλλά δεν σε αποτρέπει απο το να το παίξεις.
Αν η Lara ήταν Ελληνίδα, απο ποιό νησί θα ήταν;
Κω είπατε;
Χε...
Όσον αφορά τις απαιτήσεις του σε επεξεργαστική ισχύ, αυτές δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητες. Υπάρχουν κάποια έτοιμα προφίλ για το επίπεδο των γραφικών που θέλουμε να έχουμε αλλά επέλεξα να τα ρυθμίσω χειροκίνητα. Στο Ultra έχω τα Texture quality, Level of detail, Depth of field και SSAO. Το Texture filtering το έχω σε Anisotropic 8x, το Antialiaing στο FXAA ενώ τα Shadow και Shadow resolution στα Normal και Low αντίστοιχα. Η επιλογή Reflections είναι στο Normal ενώ έχω ενεργοποιημένο και το Tessellation. Αντίθετα, έχω απενεργοποιήσει τα Post Processing και High precision. Η ανάλυση που παίζω είναι η 1920x1080 με το V-Sync να είναι στο Tripple buffer. Για τα μαλλιά της (ναι, έχουν δική τους ρύθμιση!) έχω επιλέξει το TressFX. Με αυτές τις ρυθμίσεις βρίσκομαι στα 30 - 40 frames συνήθως ενώ κάποιες φορές πέφτουν στα 25 ή ανεβαίνουν μέχρι και τα 50+ αλλά σπάνια.

Το μηχάνημά μου έχει την παρακάτω σύνθεση :


CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Crysis 3 - Review

Το Crysis 3 είναι απο τα παιχνίδια εκείνα που με προβληματίζουν αρκετά. Ενώ δεν είναι κακό παιχνίδι, σε καμία περίπτωση, μου αφήνει μία αίσθηση απογοήτευσης χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω συγκεκριμένα. Ίσως να συμβαίνει αυτό γιατί, προσωπικά, περίμενα πολλά απο τον συγκεκριμένο τίτλο. Ίσως, πάλι, να μην μπορώ όντως να βρω τί ακριβώς μου φταίει.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω οτι έχουμε να κάνουμε με ένα κακό παιχνίδι. Το αντίθετο μάλιστα. Όποιος ασχοληθεί λίγο μαζί του θα καταλάβει οτι έχει να κάνει με κάτι προσεγμένο τόσο στο τεχνικό κομμάτι όσο και σε όλα τα υπόλοιπα. Με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια...
Τα συγκεκριμένα περιβάλλοντα είναι αγχωτικά γιατί δεν έχεις ορατότητα πέρα
απο τα 2 μέτρα και γιατί κυκλοφορούν οι Ceph Stalkers...
Ξεκινώντας, θα ασχοληθώ με το οπτικοακουστικό μέρος του τίτλου. Μπορεί να έχω καταντήσει βαρετός, γραφικός ή προβλεπόμενος με τα νέα παιχνίδια που παρουσιάζω αλλά, ναι, το Crysis 3 σε αφήνει με το στόμα ανοικτό όσον αφορά τα γραφικά του. Απο πού να αρχίσω; Απο τα περιβάλλοντα; Εκπληκτικά! Τα εφέ; Το ίδιο! Η αναπαράσταση της κατεστραμμένης Νέας Υόρκης; Φανταστική! Οι σκιάσεις, τα χρώματα, οι φωτισμοί, όλα συντελούν σε μία απο τις πιό αληθοφανείς απεικονίσεις χώρων που έχω δει ως τώρα σε παιχνίδι υπολογιστή. Ειλικρινά, αν είχα πάει ποτέ στη Νέα Υόρκη, πιστεύω οτι θα αναγνώριζα πολλά μέρη της. Όχι οτι θα ήταν εύκολο. Οι δημιουργοί του Crysis 3 μας παρουσιάζουν μία πόλη η οποία έχει ανακαταλυφθεί απο τη φύση έχοντας καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος της και καθιστώντας την ακατάλληλη για τους κατοίκους της. Η καταστροφή και η εγκατάλειψη είναι προφανείς με τη διαφορά οτι δεν έχουμε να κάνουμε με τα τοπία που είδαμε στο Fallout 3 όπου και εκεί επικρατούσαν οι ίδιες περίπου συνθήκες. Εδώ τα τοπία είναι καταπράσινα και τα νερά καθαρά και διαυγή. Οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες έχουν καταρρεύσει. Οι δρόμοι έχουν καταστραφεί. Τα αυτοκίνητα και τα τραίνα σαπίζουν εγκαταλελειμμένα. Η φύση όμως είναι παντού. Το ίδιο τα πουλιά και πολλά ζώα. Υπάρχει εγκατάλειψη αλλά και έντονη παρουσία ζωντανών όντων. Όπως και να έχει, η Cryengine 3 "τα σπάει" και μας δίνει ένα οπτικό αποτέλεσμα που κόβει την ανάσα!
Δείγμα των εξαιρετικών γραφικών του παιχνιδιού.
Ο ακουστικός τομέας του παιχνιδιού βρίσκεται σε εξίσου υψηλά επίπεδα. Οι ομιλίες είναι εξαιρετικές (φυσικά υπάρχουν υπότιτλοι), οι προφορές των χαρακτήρων καλοδουλεμένες και τα ηχητικά εφέ αληθοφανή. Όλο το σύνολο κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα αλλά η μουσική είναι μία κατηγορία παραπάνω. Μου άρεσε πάρα πολύ και σε ορισμένα σημεία της είναι πραγματικά καταπληκτική συμβάλλοντας έτσι τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.

Ως εδώ όλα καλά. Ένα παιχνίδι, όμως, δεν είναι μόνο γραφικά και ήχος. Ο χειρισμός του και η ισορροπία στη δυσκολία του είναι εκείνα τα στοιχεία που θα το ανεβάσουν ψηλά στις προτιμήσεις των παικτών ή θα το ρίξουν χαμηλά στα αζήτητα. Εδώ είναι που το Crysis 3 μου άφησε μία γλυκόπικρη γεύση. Ο χειρισμός του δεν έχει αλλάξει πολύ (για να μην πω καθόλου) απο το προηγούμενο επεισόδιό του πατώντας και ενισχύοντας τα θετικά χαρακτηριστικά του. Η στολή μας έχει την Normal mode κατά την οποία δεν έχουμε ενεργή κάποια ικανότητα, τις Stealth και Armor οι οποίες μας κάνουν "αόρατους" ή πιό ανθεκτικούς στα χτυπήματα αντίστοιχα. Επιπρόσθετα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε Power kicks και να πηδάμε ψηλότερα μόνο για όση πατάμε συγκεκριμένα πλήκτρα. Μπορούμε να τρέχουμε γρηγορότερα πατώντας μία φορά το Shift. Εξακολουθούμε να διαθέτουμε τη Nanovision η οποία είναι θερμική απεικόνιση του περιβάλλοντος και το Tactical visor το οποίο μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες για το περιβάλλον και τους αντιπάλους μας. Μπορούμε να διεισδύουμε σε turrets, mines και security panels για να τα χρησιμοποιούμε προς όφελός μας στρέφοντάς τα εναντίον των αντιπάλων μας.
Παρατηρήστε τους φωτισμούς, τα εφέ, τις σκιάσεις και τις λεπτομέρειες.
Κάτι νέο είναι το τόξο που πλέον διαθέτουμε στο οπλοστάσιό μας (το οποίο ήταν ήδη μακροσκελές και υπερπλήρες μπορώ να πω). Όπως όλα τα υπόλοιπα όπλα μας μπορεί να εξοπλιστεί με ειδικά πυρομαχικά ενώ όταν το χρησιμοποιούμε δεν χάνεται το stealth μας αν το έχουμε ενεργοποιημένο. Το καλύτερο; Ένα βέλος αρκεί και μπορούμε να το ανακτήσουμε απο το πτώμα του θύματός μας! Τα υπόλοιπα όπλα εξακολουθούν να είναι όπως τα γνωρίζουμε απο τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς και αναφέρομαι κυρίως στις αναβαθμίσεις που μπορούν να δεχτούν. Αυτές τις ξεκλειδώνουμε βρίσκοντας τα αντίστοιχα μοντέλα όπλων στα περιβάλλοντα όπου κινούμαστε ή παίρνοντάς τα απο τους νεκρούς αντιπάλους μας. Αναβαθμίσεις δέχεται και η Nanosuit μας. Παλαιότερα συλλέγαμε DNA απο τους εξωγήινους που σκοτώναμε ενώ τώρα ανακτούμε κάποια upgrade kits τα οποία μας επιτρέπουν να ξεκλειδώνουμε τις εν λόγω αναβαθμίσεις. Κάθε μία στοιχίζει απο ένα έως τέσσερα kit και μπορούμε να έχουμε μέχρι τέσσερις ενεργές ταυτόχρονα. Μπορούμε μάλιστα να αποθηκεύσουμε μέχρι τρεις συνδυασμούς τέτοιων αναβαθμίσεων έτσι ώστε να τις εναλλάσσουμε ταχύτερα. Μπορώ να πω οτι ο χειρισμός του παιχνιδιού δεν έχει κάποιο ψεγάδι και το στήσιμό του το κάνει ιδιαίτερα διασκεδαστικό.
Σε βλέπω...
Ακόμα όλα καλά, έτσι; Το μεγάλο πρόβλημα που εντόπισα είναι η τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων. Δεν μπορώ να πω οτι είναι ιδιαίτερα έξυπνοι. Αρκεί να σκοτώσεις έναν και όλοι οι άλλοι θα έρθουν να δουν τί γίνεται. Αν είσαι κάπου ψηλά ή κάπου καλυμμένος, παίρνεις το S.C.A.R., το τόξο ή ό,τι άλλο έχεις, παίρνεις και ένα φραπεδάκι και αρχίζεις να "καθαρίζεις". Μπορεί σε μία πόρτα να μαζευτούν εφτά πτώματα! Κάποιος μάλιστα μου πέταξε χειροβομβίδα μέσα απο τζάμι το οποίο δεν σπάει και τινάχτηκε στον αέρα μαζί με άλλους δύο συντρόφους του! Επίσης πρέπει να αναφέρω την παντελή έλλειψη στρατηγικής στις κινήσεις τους (αλληλοκάλυψη, κυκλωτικές κινήσεις κλπ) πέρα απο την προσοχή που δίνουν για να καλύπτονται πίσω απο αντικείμενα και όχι πάντα με επιτυχία! Δεν ξέρω πώς συμπεριφέρονται σε υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας αλλά στο normal είναι για κλάματα. Σχεδόν τους λυπάμαι. Αν προσθέσει εδώ κάποιος και την ευκολία με την οποία τους σκοτώνεις με το τόξο συνδυάζοντάς το με τη διατήρηση του stealth εύκολα καταλήγει στο συμπέρασμα οτι το Crysis 3 χωλαίνει στο βαθμό δυσκολίας του κάτι το οποίο μπορεί να κάνει τον παίκτη να χάσει γρήγορα το ενδιαφέρον του γι'αυτό.
Ο Psycho μετά τη βίαιη απόσχισή του απο τη Nanosuit του.
Όλα αυτά τα οπτικοακουστικά "καλούδια" που έχει το παιχνίδι δεν έρχονται χωρίς αντίτιμο. Μιλάμε για έναν αρκετά "βαρύ" τίτλο ο οποίος μπορεί να "γονατίσει" δυνατά μηχανήματα. Αρκεί να δει κάποιος το πρόσωπο του Psycho στην αρχή του παιχνιδιού για να καταλάβει για πόση λεπτομέρεια μιλάμε! Το τρέχω με τα περισσότερα γραφικά στο High, MSAA Low (2x), High resolution textures, Low shadows, Anisotropic filtering 16x, No motion blur και ενεργοποιημένο το Lens flare. Η ανάλυση που χρησιμοποιώ είναι η 1920x1080 και σε συνδυασμό με τις παραπάνω ρυθμίσεις έχω 28 - 38 frames συνήθως. Κάποιες φορές πέφτει στο 23 (πάάάάάάάρα πολύ σπάνια) και κάποιες φορές ανεβαίνει μέχρι τα 45 - 50 (σπάνια). Αν ανέβω σε επίπεδο λεπτομερειών πέφτουν τα frames. Αν αλλάξω το MSAA σε FSAA τότε ελαφραίνει πάρα πολύ αλλά πέφτει η ποιότητα της απεικόνισης (δεν είναι άμεσα ορατή στο μάτι αλλά σαν καθαρόαιμο ψώνιο που είμαι...).
Hunter let loose...

Το έτρεξα σε :


CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Το Diablo III έρχεται στα PS3 και PS4!

Μάλλον αναμενόμενη η κίνηση της Blizzard αφού τόσο το Playstation 3 όσο, φυσικά, και το Playstation 4 μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του Diablo 3 όσον αφορά την επεξεργαστική ισχύ τους. Δεδομένου οτι οι "κονσολάδες" είναι κατά κόρον gamers καταλαβαίνει κανείς οτι η εταιρία έχει μεγάλες βλέψεις για την κατηγορία τους.

Πριν λίγες μέρες ανακοίνωσε οτι το παιχνίδι της θα κάνει την εμφάνισή του στις εν λόγω παιχνιδομηχανές βασιζόμενο ως επί το πλείστον στον πυρήνα της PC έκδοσής του. Φυσικά θα υπάρξουν οι απαιτούμενες αλλαγές για να προσαρμοστεί ο χειρισμός του στα δεδομένα των Playstations αλλά και κάποιες ακόμα αλλαγές που θα αφορούν την κίνηση στα μενού.

Θα παρέχεται η δυνατότητα για solo και online παιχνίδι με το δεύτερο να περιλαμβάνει τόσο τις γνωστές επιλογές απο την PC έκδοση όσο και τη δυνατότητα για "μέχρι και τέσσερις παίκτες να παίζουν απο την άνεση του καναπέ τους ταυτόχρονα". Απο την ανακοίνωση δεν κατάλαβα αν θα μπορούν να το κάνουν όλοι απο μία κονσόλα ταυτόχρονα ή αν θα είναι κάποια επιπλέον δυνατότητα για να συνδέονται απομακρυσμένα τέσσερις παίκτες οι οποίοι θα παίζουν μόνο μεταξύ τους. Επίσης δεν διευκρινίζεται αν οι PC παίκτες θα μπορούν να παίζουν μαζί με τους "κονσολάδες" διαδικτυακά.
Μία ιδέα απο τα μενού στις κονσόλες.
Η console έκδοση του παιχνιδιού θα περιλαμβάνει όλα τα σταδιακά εισαχθέντα νέα στοιχεία όπως τα Paragon level, Nephalem valor και Monster power αλλά και όλες τις ρυθμίσεις για την εξισορρόπηση των κλάσεων και των αντιπάλων.

Στην PAX East έκθεση μεταξύ 22 και 24 Μαρτίου στη Βοστόνη η Blizzard θα δώσει για πρώτη φορά στους παίκτες τη δυνατότητα να δοκιμάσουν το παιχνίδι στις κονσόλες. Μέχρι στιγμής δεν έχει δώσει λεπτομέρειες για την ημερομηνία κυκλοφορίας του.

Υπομονή και τα λέμε όλοι μαζί online!

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Χωρίς νέες κάρτες γραφικών η AMD μέσα στο 2013!

Αυτό και αν είναι είδηση. Το είδα σε κάποιο εκ των σχετικών ιστοσελίδων στο Διαδίκτυο και δεν πίστευα στα μάτια μου! Είναι δυνατόν ο ένας εκ των δύο μεγαλύτερων κατασκευαστών καρτών γραφικών (στην ουσία μιλάμε για AMD και nVidia μόνο) να μην παρουσιάσει νέα μοντέλα για όλη τη χρονιά;

Όχι ακριβώς... Η ανακοίνωση που εξέδωσε η εταιρία έλεγε οτι δεν θα υπάρξει νέα σειρά καρτών γραφικών (πιθανόν η 8000) για το μεγαλύτερο μέρος του έτους αφήνοντας έτσι ανοικτό το ενδεχόμενο να μας εμφανίσει κάτι προς τα τέλη του 2013. Βέβαια αυτό δεν αφορά την κατηγορία των φορητών υπολογιστών καθώς η σειρά 8000 mobility έχει ήδη παρουσιαστεί.

Εξακολουθεί, βέβαια, να κάνει εντύπωση η απόφαση της εταιρίας να απέχει απο την αγορά των desktops για σχεδόν ολόκληρο το 2013. Είναι εξαιρετικά μεγάλο διάστημα ειδικά αν αναλογιστεί κανείς οτι απο το 2007 και μετά έχουμε συνηθίσει κάθε χρόνο να υποδεχόμαστε τα νέα μοντέλα των δύο εταιριών. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είναι ιδιαίτερα σφοδρός και η AMD με αυτήν την κίνησή της "κατεβάζει ταχύτητα". Θέλει ιδιαίτερη προσοχή γιατί η nVidia θα εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να μεγαλώσει το μερίδιό της στην αγορά. Μία αγορά ιδιαίτερα απαιτητική. Απο την άλλη μπορεί να πει κανείς οτι η AMD είναι τόσο σίγουρη για τις δυνατότητες της σειράς 7000 που αποφάσισε με αυτόν τον τρόπο να μειώσει τα κόστη για την έρευνα και ανάπτυξη νέας αρχιτεκτονικής.

Αυτό είναι κάτι που μπορεί να εκμεταλλευτεί και η nVidia για να μειώσει αντίστοιχα τα δικά της κόστη. Έχει διαρρεύσει όμως μία φήμη οτι είναι πολύ κοντά στην παρουσίαση νέων μοντέλων της. Παρόλα αυτά μπορεί να το καθυστερήσει και να παραμείνει στα "παλιά" μοντέλα της.

Κατά καιρούς παραπονιόμαστε οτι οι εταιρίες δεν εκμεταλλεύονται στο μέγιστο τις δυνατότητες της εκάστοτε γενιάς hardware βασιζόμενες στα επερχόμενα μοντέλα τα οποία ξέρουν οτι θα είναι δυνατότερα απο τα σημερινά. Βλέπουμε κακογραμμένα παιχνίδια και προγράμματα τα οποία για να τρέξουν θέλουν υπολογιστή... της NASA χωρίς να δικαιολογούν τις απαιτήσεις τους. Εξαιρούνται εταιρίες απο χώρες με χαμηλό βιωτικό επίπεδο όπου η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών δεν τους επιτρέπει τακτικές αναβαθμίσεις και συνεπώς θα πρέπει ο προγραμματιστικός κώδικας να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες παλαιότερων μηχανημάτων.

Εδώ θα εστιάσει η AMD για το 2013. Θα δουλεύει συνεχώς πάνω στους drivers της για να βελτιστοποιεί την απόδοση των καρτών της. Θα υπάρξει ακόμα μία συνέπεια απο αυτήν την κίνηση της εταιρίας : λόγω παλαιότητας (και άρα σίγουρης απόσβεσης του κόστους της τεχνολογίας μέσω των πωλήσεων) το κόστος για την απόκτηση μίας Radeon 7000 θα πέσει αισθητά. Τί καλύτερο για τους καταναλωτές;

Αναρωτιέμαι, όμως, μήπως μας ετοιμάζουν και κάτι άλλο. Κάποια στιγμή πριν καιρό είχα διαβάσει οτι μελλοντικά το directx θα καταργηθεί. Θα μπορούν οι προγραμματιστές να έχουν απευθείας πρόσβαση στο hardware και να το χρησιμοποιούν όπως θέλουν αίροντας έτσι τους όποιους περιορισμούς επιβάλλουν το directx και οι τωρινές αρχιτεκτονικές. Μπορεί να δουλεύουν πάνω σε κάτι τέτοιο.

Είναι, επίσης, πολύ πιθανό να μας παρουσιάσουν κάποιες εξελιγμένες εκδόσεις των APUs τους οι οποίες θα φέρουν τα πάνω-κάτω στο χώρο. Η Intel π.χ. με την επερχόμενη τεχνολογία της για τις CPUs της θα βρεθεί πολύ μπροστά όσον αφορά την επεξεργαστική ισχύ τους (αν επαληθευτούν οι θεωρητικές μελέτες). Μπορεί η AMD να θέλει να το αντισταθμίσει παρουσιάζοντας APUs αντίστοιχα εξελιγμένες.

Όπως και να έχει, το εξτρά διάστημα που παίρνει η εταιρία μέχρι να μας δώσει νέες κάρτες γραφικών είναι πολύ μεγάλο και σίγουρα μας βάζει σε σκέψεις. Το τί ακριβώς θα συμβεί είναι, φυσικά, άγνωστο αλλά η όλη κατάσταση προξενεί περιέργεια... Ελπίζω να μην γυρίσει μπούμερανγκ αυτή τους η απόφαση γιατί μετά πολύ δύσκολα θα ανακάμψουν.

Σαν μία πρώτη κίνηση marketing η εταιρία ανανέωσε το Never Settle πρόγραμμά της (μετονομάζοντάς το σε Never Settle : Reloaded) το οποίο ορίζει πως, ανάλογα με το μοντέλο της κάρτας που θα αγοράσει ο καταναλωτής, δικαιούται εντελώς κάποιο/α παιχνίδι/α εντελώς δωρεάν. Αν επιλέξει κάποια κάρτα της σειράς 7800 παίρνει τα Bioshock : Infinity και Tomb Raider ενώ αν επιλέξει απο τη σειρά 7900 παίρνει τα Bioshock : Infinity και Crysis 3. Πάρα πολύ καλή κίνηση. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Dead Space 3 review - Τρομερό!

Όταν έπαιξα για πρώτη φορά το πρώτο Dead Space, μετά απο πέντε λεπτά παιχνιδιού έκανα quit και το απεγκατέστησα σκεπτόμενος οτι δεν χρειάζεται να βάζω τον εαυτό μου σε τέτοια ψυχοφθόρα διαδικασία (δεν είμαι φαν των θρίλερ). Το δεύτερο Dead Space, παρότι ήξερα οτι είναι πιό τρομακτικό απο το πρώτο, το αγόρασα αμέσως και το έπαιξα σχεδόν μέχρι το τέλος (έχασα τα saves μου και δεν ξανασχολήθηκα). Το τρίτο μέρος έρχεται για να μου θυμίσει γιατί παράτησα το πρώτο...

Για ακόμα μία φορά αναλαμβάνουμε το ρόλο του Isaak Clarke ο οποίος δεν βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ζωής του. Το μυαλό του έχει επηρεαστεί απο όσα του συνέβησαν στο παρελθόν και ακόμα δεν έχει ξεπεράσει το χωρισμό απο την αγαπημένη του. Επιπρόσθετα, τον κυνηγάνε οι Unitologists οι οποίοι θέλουν να τον εξαφανίσουν απο προσώπου γης για να πάψει να αποτελεί απειλή για τη "θρησκεία" τους. Πάνω που τον εντοπίζουν, εμφανίζονται δύο στρατιώτες και τον σώζουν λέγοντάς του οτι τον χρειάζονται για μία αποστολή η οποία έχει να κάνει με τα Markers τα οποία ευθύνονται για την μετάλλαξη των ανθρώπων σε Necromorphs. Σαν μπόνους, θα πρέπει να σώσει και την πρώην αγαπημένη του η οποία εξαφανίστηκε πηγαίνοντας στην ίδια αποστολή.
Μην κοιτάξεις πίσω... Κάνε τον αδιάφορο...
Σεναριακά και χρονικά το παιχνίδι τοποθετείται μετά τα γεγονότα του προηγούμενου επεισοδίου συνεχίζοντας την ιστορία. Ο οπτικοακουστικός τομέας του παιχνιδιού είναι απο τους καλύτερους που έχω δει έως τώρα. Τα γραφικά του είναι φανταστικά και αποδίδουν άψογα τα περιβάλλοντα στα οποία κινούμαστε. Η εγκατάλειψη και η καταστροφή στα σκάφη όπου πηγαίνουμε είναι αληθοφανέστατες ενώ οι σκιάσεις αποδίδουν άψογα μία ατμόσφαιρα τρόμου η οποία είναι διάχυτη σε αυτά τα σκάφη. Η ατμόσφαιρα είναι... άκρως ανησυχητική παρά την ησυχία η οποία βασιλεύει γενικά σε αυτά. Μέχρι να εμφανιστούν οι Necromorphs βέβαια. Τότε είναι που "ανάβουν τα αίματα" και τον πρώτο λόγο έχουν τα όπλα. Θα περάσουμε σε αυτά αργότερα. Συνεχίζοντας με το οπτικό κομμάτι του τίτλου, όταν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά, θα δει οτι οι υφές των αντικειμένων είναι πολύ προσεγμένες και ξεχωρίζουν. Οι χώροι είναι άδειοι απο ζωή και κίνηση αλλά είναι γεμάτοι απο αντικείμενα (έπιπλα, μηχανήματα ή διάφορα άλλα). Τα οπτικά εφέ είναι πολύ όμορφα και δεν πρόκειται να απογοητεύσουν κανέναν σε καμία περίπτωση. Αυτό που μένει, όμως, είναι η ατμόσφαιρα : μία αίσθηση ανησυχίας για το τί θα πεταχτεί απο την επόμενη γωνία, αν αυτό που ακούγεται είναι πίσω απο τον επόμενο τοίχο ή πάγκο, αν το πτώμα που φαίνεται μπροστά δεν είναι και τόσο... νεκρό.
Οι αντίπαλοι πολλές φορές επιτίθενται μαζικά.
Ηχητικά το παιχνίδι δεν θα μπορούσε παρά να κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα με το οπτικό του κομμάτι. Οι ομιλίες είναι εξαιρετικές (διατίθενται φυσικά και υπότιτλοι), η μουσική προσδίδει ατμόσφαιρα, τα όπλα ακούγονται αληθοφανή (αν υπήρχαν) και τα τέρατα ακούγονται... τερατώδη. Οι ήχοι που προέρχονται απο το περιβάλλον είναι και αυτοί πολύ αληθοφανείς συμβάλλοντας τα μέγιστα στη δημιουργία της ατμόσφαιρας του παιχνιδιού. Συνδυάστε π.χ. μία σκιά σε έναν τοίχο η οποία κινείται απροσδιόριστα με μία μούγκρισμα ή ένα ανθρώπινο ουρλιαχτό μέσα σε ένα ελλιπώς φωτισμένο δωμάτιο. Τρέμε Χίτσκοκ!
Όταν φτάνουν κοντά μας πολλές φορές ενεργοποιείται ένα "mini game"
κατά το οποίο πρέπει να πατάμε πολλές φορές το "Ε" για να απωθήσουμε
τους αντιπάλους με τη λιγότερη δυνατή ζημιά.
Ο χειρισμός του παιχνιδιού βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με των προηγούμενων μερών. Ο Isaak μπορεί να περπατάει, να τρέχει, να σκύβει, να σκαρφαλώνει σε σκάλες (μόνο) και να ίπταται με τη βοήθεια τη στολής του όταν υπάρχει έλλειψη βαρύτητας. Δεν μπορεί να πηδάει και να καλύπτεται πίσω απο κολώνες, τοίχους ή γωνίες για να εκμεταλλευτεί την προστασία τους (μόνο όση κάλυψη του προσφέρουν π.χ. κάποια τοιχάκια ή έπιπλα όταν είναι σκυμμένος). Μπορώ να πω οτι είναι αρκετά δυσκίνητος πράγμα το οποίο συμβάλλει και αυτό με τη σειρά του στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Είναι σαν εκείνους τους εφιάλτες όπου σε κυνηγάνε κάποιοι και εσύ τρέχεις σε αργή κίνηση, ανίκανος να ξεφύγεις όσο και αν προσπαθείς! Ειδικά κάποια Necromorphs (για να μην πω όλα) είναι ιδιαίτερα γρήγορα και ευκίνητα οπότε πρέπει κάθε βολή με το όπλο να πιάνει τόπο.
Εμψυχωτικό...
Διάσπαρτα μέσα στους χώρους όπου κινούμαστε βρίσκονται διάφορα αντικείμενα απο τα οποία κάποια μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε άμεσα (πυρομαχικά ή φάρμακα) και κάποια μπορούν να χρησιμοποιηθούν αργότερα στα benches για να φτιάξουμε όπλα ή αναβαθμίσεις για αυτά. Σε αυτούς τους πάγκους μπορούμε να τροποποιούμε τα όπλα μας, να φτιάχνουμε καινούρια ή να μεταφέρουμε κάποια απο τα αντικείμενα που κουβαλάμε σε ένα ασφαλές μέρος (κάτι σαν stash). Για τις πρώτες δύο  περιπτώσεις πρέπει να έχουμε τα απαιτούμενα υλικά. Όπως και να έχει θέλει προσοχή η κατασκευή αντικειμένων για να μην ξεμείνουμε απο κάποιο υλικό που θα χρειαστούμε αργότερα. Η συχνότητα με την οποία συναντούμε τα διάφορα αντικείμενα (τόσο πυρομαχικά όσο και υλικά για αντικείμενα) έχει να κάνει με το βαθμό δυσκολίας που επιλέξαμε να παίξουμε το παιχνίδι (επηρεάζει φυσικά και τις ικανότητες των αντιπάλων). Η τροποποίηση των όπλων ορίζει σε μεγάλο βαθμό και την στρατηγική μας : π.χ. άλλαξα ένα όπλο έτσι ώστε να έχει τόσο σαν κύριο όσο και σαν δευτερεύων τρόπο βολής το ίδιο ακριβώς πράγμα τοποθετώντας του δύο κύριες "κάννες". Διπλασίασα έτσι τις μέγιστες βολές που μπορώ να κάνω με ένα γέμισμα!
Εδώ είναι που κάνουμε τη διαχείριση των όπλων και των αντικειμένων μας.
Μία νέα προσθήκη είναι το co-op που προστέθηκε στο παιχνίδι και δίνει τη δυνατότητα στους παίκτες να μπαινοβγαίνουν στα διαθέσιμα solo παιχνίδια αναλαμβάνοντας το ρόλο του στρατιώτη John Carver. Σύμφωνα με την Visceral Games οι δύο παίκτες παρόλο που θα είναι δίπλα - δίπλα πολλές φορές θα βιώνουν διαφορετικά πράγματα : για παράδειγμα, σε κάποιο σημείο ο Carver αιχμαλωτίζεται μέσα στο μυαλό του ανοίγοντας μία πόρτα και μέχρι να καταφέρει να ελευθερωθεί θα πρέπει ο Clarke να τον προστατέψει απο επιθέσεις Necromorphs. Στην solo campaign ο Carver εμφανίζεται σε κάποια σημεία αλλά συνήθως είναι απών.
Αριστερά ο Clarke και δεξιά ο Carver.
Το μόνο περίεργο πράγμα που παρατήρησα σχετικά με την απόδοση του παιχνιδιού έχει να κάνει με τα frames του όταν έχω ενεργοποιήσει/απενεργοποιήσει το vsync. Το vsync (vertical syncronization) είναι μία επιλογή η οποία όταν ενεργοποιείται απαγορεύει σε μία εφαρμογή (παιχνίδι) να έχει μεγαλύτερο ρυθμό ανανέωσης εικόνας απο ότι η επιφάνεια εργασίας. Όταν η επιφάνεια εργασίας έχει λιγότερα frames απο μία εφαρμογή τότε παρατηρείται το λεγόμενο tearing (σχίσιμο) της εικόνας του παιχνιδιού με την οθόνη να χωρίζεται οριζόντια σε δύο ή παραπάνω ανισομερή τμήματα τα οποία δεν έχουν μία συνέχεια σε αυτό που απεικονίζουν. Αυτό γίνεται γιατί η κάρτα γραφικών στέλνει περισσότερα δεδομένα στην οθόνη απο αυτά που μπορεί αυτή να δείξει με αποτέλεσμα κάποια να χάνονται. Ενεργοποιώντας το vsync εξασφαλίζουμε οτι το παιχνίδι δεν ξεπερνάει ποτέ το μέγιστο αριθμό frames που μπορεί η οθόνη να διαχειριστεί. Αυτό που παρατήρησα, λοιπόν, είναι οτι με το vsync ενεργοποιημένο το παιχνίδι έμενε σταθερά στα 30 frames, ούτε πιό πάνω ούτε πιό κάτω. Για να θεωρείται ένα παιχνίδι οτι τρέχει ομαλά θα πρέπει τα frames του να μην πέφτουν κάτω απο τα 30. Επομένως δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα στην μέτρησή μου. Κανονικά θα έπρεπε να τερματίζει στα 60. Απενεργοποιώντας το vsync τα frames δεν πέφτουν κάτω απο 75! Με αυτήν τη ρύθμιση ενεργοποιημένη ευτυχώς δεν εμφανίστηκε το προαναφερθέν, απεχθές tearing. Ίσως να είναι κάποιο πρόβλημα των drivers της κάρτας γραφικών μου και σε μελλοντική ενημέρωσή τους να διορθωθεί.
Τεχνητή απεικόνιση screen tearing.

Συμπερασματικά έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό παιχνίδι το οποίο εκπροσωπεί επάξια το είδος των survival horror shooters. Είναι άρτιο απο κάθε άποψη και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους φαν (και μη) του είδους.

Το έτρεξα χωρίς κανένα πρόβλημα σε :



CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Κάνει ζέστη ή εγώ ζεσταίνομαι;

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Πηλέας και Θέτις - Μία εξαιρετική πρόταση για διαμονή στο Πήλιο

Ναι, το blog εξακολουθεί να έχει να κάνει με τεχνολογία αλλά όπως παλαιότερα έτσι και τώρα θα γράψω για κάτι άσχετο με αυτήν. Στο κάτω - κάτω ασχολούμαστε και με άλλα πράγματα, σωστά; Όσοι μπαίνετε τακτικά θα παρατηρήσατε οτι τους τελευταίους λίγους μήνες γράφω πολύ αραιά και δυστυχώς δεν ξέρω πότε οι προσωπικές και επαγγελματικές μου υποχρεώσεις θα μου επιτρέψουν να επανέλθω σε καλύτερους ρυθμούς. Για την ώρα ας δούμε αυτήν την διαφορετική πρόταση.

Θέλησα να κάνω μία εκδρομή τριών διανυκτερεύσεων σε κάποιον ορεινό προορισμό με απώτερο σκοπό την ξεκούραση απο το τρέξιμο των τελευταίων εβδομάδων. Επωφελούμενος απο την άδειά μου αποφάσισα να κάνω αυτό το ταξίδι μέσα στην εβδομάδα και όχι το Σαββατοκύριακο για ακόμα περισσότερη ησυχία. Μεταξύ Πηλίου και Ζαγορίου επέλεξα το πρώτο και άρχισα να ψάχνω για καταλύματα. Πολλές οι επιλογές, πολλοί οι προορισμοί (προς μεγάλη μου έκπληξη έχει πολλά χωριά εκεί πάνω) και φυσικά δυσκολεύτηκα αρκετά.
Κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα νωρίς σχετικά το απόγευμα έχοντας ήδη
ξεκινήσει την ανάβαση προς την Τσαγγαράδα απο την πλευρά του
παραθαλάσσιου χωριού "Καλά Νερά" μετά τον Βόλο.
Για να πω την αλήθεια μου, επέλεξα να πάω στο αρχικό κατάλυμα που ξεχώρισα. Παρόλο που είδα, αν θυμάμαι καλά, έντεκα συνολικά προτάσεις ο εν λόγω ξενώνας απο την αρχή μου άρεσε πάρα πολύ. Αφού πήγα και γύρισα μπορώ να πω οτι δικαιώθηκα πανηγυρικά! Γιατί αυτό που σου μένει απο ένα μέρος όπου επέλεξες να μείνεις δεν είναι μόνο το πόσα χρήματα έδωσες. Είναι και το πόσο καλά σου φέρθηκαν, αν όσα είδες στην ιστοσελίδα του ξενώνα είναι αληθινά, αν οι άνθρωποι που το διαχειρίζονται σου φέρονται τίμια (τόσο στη συναλλαγή όσο και στην συναναστροφή).
Το τζάκι είναι "όλα τα λεφτά"!
  Οτι με έτσουξαν τα χρήματα που έδωσα αυτό δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Χωρίς να είναι πάρα πολλά, δεν θα επέλεγα να τα δώσω αν δεν υπήρχε ο ιδιαίτερος λόγος για τον οποίον έκανα την εκδρομή. Το αν άξιζε να τα δώσω είναι άλλο θέμα (και, ναι, άξιζε). Έχω ψάξει πάρα πολύ στο Διαδίκτυο και έχω δει ξενώνες να ζητούν τα ίδια ή περίπου τα ίδια χρήματα προσφέροντας σαφώς λιγότερα. Αλλά δεν είναι μόνο οι παροχές και ανέσεις που υπήρχαν διαθέσιμα. Ήταν και ο χαρακτήρας του ξενώνα.
"Κρυφοκοιτάζοντας" την κρεβατοκάμαρα.
Απο Θεσσαλονίκη κάναμε πάνω απο τέσσερις ώρες να φτάσουμε με χαλαρή οδήγηση και τρεις ολιγόλεπτες στάσεις. Μετά απο τις αμέτρητες στροφές του βουνού φτάσαμε στην Τσαγκαράδα και ακολουθώντας τις οδηγίες της ιδιοκτήτριας βρήκαμε τον ξενώνα. Η κυρία Ύρια μας υποδέχτηκε πολύ φιλικά και εγκάρδια. Στη συνέχεια μας οδήγησε στο κομμάτι του ξενώνα που είχαμε νοικιάσει και αφού τακτοποιηθήκαμε... τακτοποιήσαμε και την απαραίτητη χαρτούρα (μη φανταστείτε κάτι τραγικό, τα στοιχεία μας συμπληρώσαμε σε ένα έντυπο). Απο εκεί και μετά κατευθυνθήκαμε σε μία τοπική ταβέρνα για να φάμε (πρόταση της σπιτονοικοκυράς μας) και στη συνέχεια γυρίσαμε στο δωμάτιο.

Μία εκ των πολλών λεπτομερειών μέσα στο δωμάτιο.
Με το που μπαίνεις, λοιπόν, στο δωμάτιο αντικρίζεις το (ενεργειακό) τζάκι. Στα δεξιά βρίσκονται οι ξύλινες σκάλες οι οποίες σε οδηγούν στον επάνω όροφο στον οποίο βρίσκονται το υδρομασάζ και ένα δωμάτιο το οποίο προορίζεται μόνο για παιδιά. Στο ισόγειο αν προχωρήσεις ευθεία συναντάς την κρεβατοκάμαρα και το μπάνιο. Όλο μα όλο το δωμάτιο (λανθασμένα το λέω δωμάτιο αλλά μου κάθεται πιό καλά στο κείμενο) είναι φτιαγμένο με πολλή αγάπη. Δεν το λέω για τα υλικά του. Όχι, το λέω για τα αντικείμενα που το γεμίζουν. Θεωρώ οτι το κάθε έπιπλο, διακοσμητικό, καθρέπτης ακόμα και τα φωτιστικά έχουν τη δική τους ιστορία και αν ρωτήσεις την κυρία Ύρια θα σου την πει. Το έκανε αβίαστα για πολλά απο αυτά! Όταν, λοιπόν, βλέπεις οτι κάποιος έχει στελεχώσει έναν χώρο που σου διαθέτει για να μείνεις με τόσα δικά του αντικείμενα για τα οποία μιλάει με τόση θέρμη, καταλαβαίνεις πόσο πολύ αγαπάει αυτόν τον χώρο. Το οτι το κάνει με κάποιο αντίτιμο αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και άλλοι το κάνουν αυτό και απέχουν πάρα πολύ απο το να πλησιάσουν καν! Κάθε στιγμή έχεις την αίσθηση οτι βρίσκεσαι σπίτι σου έχοντας τα πάντα διαθέσιμα.

Το υδρομασάζ χωράει δύο άτομα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η κυρία Ύρια ήταν εξαιρετική στη φιλοξενία της. Παρούσα όταν την χρειαζόσουν και διακριτικότατη όλη την υπόλοιπη ώρα. Πάντα προσβάσιμη και διαθέσιμη (σε λογικά πλαίσια, έτσι;) αφού έμενε σε έναν χώρο ακριβώς πίσω μας. Ήταν πάντα πρόθυμη να μας εξυπηρετήσει σε ό,τι πιθανόν να χρειαζόμασταν και δεν το έκανε απο υποχρέωση ή σαν αγγαρεία. Στο κουζινάκι της, το οποίο χωρούσε μπορεί και δέκα άτομα, μας ετοίμαζε καθημερινά το υπερπλήρες πρωινό μας. Είμαι σίγουρος οτι έχει παράπονο απο τις... επιδόσεις μας αφού ποτέ δεν καταφέραμε να το τελειώσουμε! Η συντριπτική πλειοψηφία όσων μας παρείχε ήταν δικής της παραγωγής και ήταν όλα εξαιρετικά (τις μαρμελάδες τις τσάκισααααα)! Το καλοκαίρι έχει, λέει, ακόμα περισσότερα γιατί έχει την παραγωγή απο τον κήπο (ντομάτες, πιπεριές, αγγούρια κ.α.)!
Πανοραμική άποψη του σαλονιού.
Ποτέ δεν αισθανθήκαμε απομονωμένοι, αποκομμένοι ή περιορισμένοι και δεν ενοχληθήκαμε επίσης ποτέ απο κανέναν. Το υδρομασάζ ήταν διαθέσιμο όποια ώρα το θέλαμε ενώ το τζάκι μπορούσαμε να το καίμε όλη μέρα (τα καλοριφέρ ούτως ή άλλως δεν έσβηναν ποτέ). Όποια ώρα θέλαμε φεύγαμε όποια ώρα θέλαμε επιστρέφαμε. Ειλικρινά δεν έχω λόγια. Το μόνο που πολύ ευγενικά μας ζητήθηκε ήταν να σεβαστούμε το χώρο στον οποίο φιλοξενούμασταν. Οποιοσδήποτε με την ελάχιστη ευαισθησία θα το καταλάβαινε απο μόνος του.
Μία πανέμορφη πηγή πηγαίνοντας προς Ζαγορά.
Το κτίσμα στο οποίο μείναμε χωρίζεται σε δύο μέρη. Αυτό το οποίο επιλέξαμε είναι το "μικρό" και μπορεί να φιλοξενήσει δύο έως τέσσερα άτομα. Το δεύτερο μέρος είναι επίσης διώροφο αλλά σαφώς μεγαλύτερο αφού έχει συνολικό εμβαδόν 200 τετραγωνικά μέτρα. Διαθέτει πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, τρία (αν θυμάμαι καλά) υπνοδωμάτια και δύο αυτόνομα μπάνια. Μπορεί να δεχτεί τέσσερα με έξι άτομα. Οι δύο χώροι ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε ομορφιά με τον καθένα, τελικά, να ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο. Ειλικρινά δεν μπορώ να πω οτι κάποιος ήταν υποδεέστερος απο τον άλλο.
Ένα απο τα αναρίθμητα, πανέμορφα, εγκαταλελειμμένα αρχοντικά του Πηλίου.
  Εξωτερικά, λόγω εποχής, δεν είχε πολλά πράγματα να δούμε. Βέβαια, απο την ποσότητα των γλαστρών και μόνο, καταλαβαίνει κανείς οτι το καλοκαίρι είναι πανέμορφα (είδα και φωτογραφίες) αφού όλα είναι ανθισμένα! Αυτό που σίγουρα με πείραξε επειδή δεν μπόρεσα να το χρησιμοποιήσω είναι το μπάρμπεκιου στο βάθος του κήπου. Το καλοκαίρι τα βράδια (και όχι μόνο) μπορείς να ψήσεις και να φας εκεί μέχρι να σκάσεις. Λίγη μπυρίτσα, παρεούλα, χαβαλές. Μια χαρά, ε; Ο χειμώνας έχει άλλη ομορφιά. Το χιόνι μπορεί να φτάσει το μισό μέτρο μέσα σε μία ώρα και εύχομαι σε όσους το ζήσουν να βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο!
Είμαι καλλιτέχνης, το ξέρω...

Δεν ξέρω αν κατάφερα να αποδώσω καλά το πόσο όμορφα περάσαμε αυτές τις τρεις ημέρες. Η κυρία Ύρια έπαιξε καταλυτικό ρόλο και πιστεύω οτι καταφέρνει με την φιλοξενία και τον τρόπο της να επισκιάζει ή να ισοσκελίζει τον χαρακτήρα του ξενώνα της. Ειλικρινά όποιος τον επιλέξει δεν θα το μετανιώσει!
Ο Βόλος νωρίς το βράδυ κατεβαίνοντας απο την πλευρά της Πορταριάς.
Εμείς απο την πλευρά μας, κυρία Ύρια, σας ευχαριστούμε πολύ!

Η επίσημη ιστοσελίδα είναι εδώ.

Το χειμώνα όλα σχεδόν τα φυτά της αυλής έχουν αυτό το "χρυσαφί" χρώμα.

Το καλοκαίρι κάτω απο το ανθισμένο υπόστεγο μπαίνει ένα μεγάλο μακρόστενο τραπέζι
με πάγκους για να κάθεσαι, στο οποίο σερβίρεται το πρωινό.

Το εννοεί 100%.

Η Γκρέτα! Η πανέμορφη μασκώτ του ξενώνα! Ένα γλυκύτατο, πανέμορφο ζώο
με το οποίο μπορείς να παίζεις όλη μέρα!

Ο χιλιετής πλάτανος σε μία απο τις πλατείες της Τσαγγαράδας.

Η περίμετρος του κορμού του φτάνει τα δεκατρία (!!!) μέτρα και η κολόνα
δεξιά έχει τοποθετηθεί για να μην σπάσει το κλωνάρι. Το δέντρο είναι ζωντανό,
δεν έχει ξεραθεί παρά την ηλικία του.