Witcher III

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Το Diablo III έρχεται στα PS3 και PS4!

Μάλλον αναμενόμενη η κίνηση της Blizzard αφού τόσο το Playstation 3 όσο, φυσικά, και το Playstation 4 μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του Diablo 3 όσον αφορά την επεξεργαστική ισχύ τους. Δεδομένου οτι οι "κονσολάδες" είναι κατά κόρον gamers καταλαβαίνει κανείς οτι η εταιρία έχει μεγάλες βλέψεις για την κατηγορία τους.

Πριν λίγες μέρες ανακοίνωσε οτι το παιχνίδι της θα κάνει την εμφάνισή του στις εν λόγω παιχνιδομηχανές βασιζόμενο ως επί το πλείστον στον πυρήνα της PC έκδοσής του. Φυσικά θα υπάρξουν οι απαιτούμενες αλλαγές για να προσαρμοστεί ο χειρισμός του στα δεδομένα των Playstations αλλά και κάποιες ακόμα αλλαγές που θα αφορούν την κίνηση στα μενού.

Θα παρέχεται η δυνατότητα για solo και online παιχνίδι με το δεύτερο να περιλαμβάνει τόσο τις γνωστές επιλογές απο την PC έκδοση όσο και τη δυνατότητα για "μέχρι και τέσσερις παίκτες να παίζουν απο την άνεση του καναπέ τους ταυτόχρονα". Απο την ανακοίνωση δεν κατάλαβα αν θα μπορούν να το κάνουν όλοι απο μία κονσόλα ταυτόχρονα ή αν θα είναι κάποια επιπλέον δυνατότητα για να συνδέονται απομακρυσμένα τέσσερις παίκτες οι οποίοι θα παίζουν μόνο μεταξύ τους. Επίσης δεν διευκρινίζεται αν οι PC παίκτες θα μπορούν να παίζουν μαζί με τους "κονσολάδες" διαδικτυακά.
Μία ιδέα απο τα μενού στις κονσόλες.
Η console έκδοση του παιχνιδιού θα περιλαμβάνει όλα τα σταδιακά εισαχθέντα νέα στοιχεία όπως τα Paragon level, Nephalem valor και Monster power αλλά και όλες τις ρυθμίσεις για την εξισορρόπηση των κλάσεων και των αντιπάλων.

Στην PAX East έκθεση μεταξύ 22 και 24 Μαρτίου στη Βοστόνη η Blizzard θα δώσει για πρώτη φορά στους παίκτες τη δυνατότητα να δοκιμάσουν το παιχνίδι στις κονσόλες. Μέχρι στιγμής δεν έχει δώσει λεπτομέρειες για την ημερομηνία κυκλοφορίας του.

Υπομονή και τα λέμε όλοι μαζί online!

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Χωρίς νέες κάρτες γραφικών η AMD μέσα στο 2013!

Αυτό και αν είναι είδηση. Το είδα σε κάποιο εκ των σχετικών ιστοσελίδων στο Διαδίκτυο και δεν πίστευα στα μάτια μου! Είναι δυνατόν ο ένας εκ των δύο μεγαλύτερων κατασκευαστών καρτών γραφικών (στην ουσία μιλάμε για AMD και nVidia μόνο) να μην παρουσιάσει νέα μοντέλα για όλη τη χρονιά;

Όχι ακριβώς... Η ανακοίνωση που εξέδωσε η εταιρία έλεγε οτι δεν θα υπάρξει νέα σειρά καρτών γραφικών (πιθανόν η 8000) για το μεγαλύτερο μέρος του έτους αφήνοντας έτσι ανοικτό το ενδεχόμενο να μας εμφανίσει κάτι προς τα τέλη του 2013. Βέβαια αυτό δεν αφορά την κατηγορία των φορητών υπολογιστών καθώς η σειρά 8000 mobility έχει ήδη παρουσιαστεί.

Εξακολουθεί, βέβαια, να κάνει εντύπωση η απόφαση της εταιρίας να απέχει απο την αγορά των desktops για σχεδόν ολόκληρο το 2013. Είναι εξαιρετικά μεγάλο διάστημα ειδικά αν αναλογιστεί κανείς οτι απο το 2007 και μετά έχουμε συνηθίσει κάθε χρόνο να υποδεχόμαστε τα νέα μοντέλα των δύο εταιριών. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είναι ιδιαίτερα σφοδρός και η AMD με αυτήν την κίνησή της "κατεβάζει ταχύτητα". Θέλει ιδιαίτερη προσοχή γιατί η nVidia θα εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να μεγαλώσει το μερίδιό της στην αγορά. Μία αγορά ιδιαίτερα απαιτητική. Απο την άλλη μπορεί να πει κανείς οτι η AMD είναι τόσο σίγουρη για τις δυνατότητες της σειράς 7000 που αποφάσισε με αυτόν τον τρόπο να μειώσει τα κόστη για την έρευνα και ανάπτυξη νέας αρχιτεκτονικής.

Αυτό είναι κάτι που μπορεί να εκμεταλλευτεί και η nVidia για να μειώσει αντίστοιχα τα δικά της κόστη. Έχει διαρρεύσει όμως μία φήμη οτι είναι πολύ κοντά στην παρουσίαση νέων μοντέλων της. Παρόλα αυτά μπορεί να το καθυστερήσει και να παραμείνει στα "παλιά" μοντέλα της.

Κατά καιρούς παραπονιόμαστε οτι οι εταιρίες δεν εκμεταλλεύονται στο μέγιστο τις δυνατότητες της εκάστοτε γενιάς hardware βασιζόμενες στα επερχόμενα μοντέλα τα οποία ξέρουν οτι θα είναι δυνατότερα απο τα σημερινά. Βλέπουμε κακογραμμένα παιχνίδια και προγράμματα τα οποία για να τρέξουν θέλουν υπολογιστή... της NASA χωρίς να δικαιολογούν τις απαιτήσεις τους. Εξαιρούνται εταιρίες απο χώρες με χαμηλό βιωτικό επίπεδο όπου η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών δεν τους επιτρέπει τακτικές αναβαθμίσεις και συνεπώς θα πρέπει ο προγραμματιστικός κώδικας να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες παλαιότερων μηχανημάτων.

Εδώ θα εστιάσει η AMD για το 2013. Θα δουλεύει συνεχώς πάνω στους drivers της για να βελτιστοποιεί την απόδοση των καρτών της. Θα υπάρξει ακόμα μία συνέπεια απο αυτήν την κίνηση της εταιρίας : λόγω παλαιότητας (και άρα σίγουρης απόσβεσης του κόστους της τεχνολογίας μέσω των πωλήσεων) το κόστος για την απόκτηση μίας Radeon 7000 θα πέσει αισθητά. Τί καλύτερο για τους καταναλωτές;

Αναρωτιέμαι, όμως, μήπως μας ετοιμάζουν και κάτι άλλο. Κάποια στιγμή πριν καιρό είχα διαβάσει οτι μελλοντικά το directx θα καταργηθεί. Θα μπορούν οι προγραμματιστές να έχουν απευθείας πρόσβαση στο hardware και να το χρησιμοποιούν όπως θέλουν αίροντας έτσι τους όποιους περιορισμούς επιβάλλουν το directx και οι τωρινές αρχιτεκτονικές. Μπορεί να δουλεύουν πάνω σε κάτι τέτοιο.

Είναι, επίσης, πολύ πιθανό να μας παρουσιάσουν κάποιες εξελιγμένες εκδόσεις των APUs τους οι οποίες θα φέρουν τα πάνω-κάτω στο χώρο. Η Intel π.χ. με την επερχόμενη τεχνολογία της για τις CPUs της θα βρεθεί πολύ μπροστά όσον αφορά την επεξεργαστική ισχύ τους (αν επαληθευτούν οι θεωρητικές μελέτες). Μπορεί η AMD να θέλει να το αντισταθμίσει παρουσιάζοντας APUs αντίστοιχα εξελιγμένες.

Όπως και να έχει, το εξτρά διάστημα που παίρνει η εταιρία μέχρι να μας δώσει νέες κάρτες γραφικών είναι πολύ μεγάλο και σίγουρα μας βάζει σε σκέψεις. Το τί ακριβώς θα συμβεί είναι, φυσικά, άγνωστο αλλά η όλη κατάσταση προξενεί περιέργεια... Ελπίζω να μην γυρίσει μπούμερανγκ αυτή τους η απόφαση γιατί μετά πολύ δύσκολα θα ανακάμψουν.

Σαν μία πρώτη κίνηση marketing η εταιρία ανανέωσε το Never Settle πρόγραμμά της (μετονομάζοντάς το σε Never Settle : Reloaded) το οποίο ορίζει πως, ανάλογα με το μοντέλο της κάρτας που θα αγοράσει ο καταναλωτής, δικαιούται εντελώς κάποιο/α παιχνίδι/α εντελώς δωρεάν. Αν επιλέξει κάποια κάρτα της σειράς 7800 παίρνει τα Bioshock : Infinity και Tomb Raider ενώ αν επιλέξει απο τη σειρά 7900 παίρνει τα Bioshock : Infinity και Crysis 3. Πάρα πολύ καλή κίνηση. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Dead Space 3 review - Τρομερό!

Όταν έπαιξα για πρώτη φορά το πρώτο Dead Space, μετά απο πέντε λεπτά παιχνιδιού έκανα quit και το απεγκατέστησα σκεπτόμενος οτι δεν χρειάζεται να βάζω τον εαυτό μου σε τέτοια ψυχοφθόρα διαδικασία (δεν είμαι φαν των θρίλερ). Το δεύτερο Dead Space, παρότι ήξερα οτι είναι πιό τρομακτικό απο το πρώτο, το αγόρασα αμέσως και το έπαιξα σχεδόν μέχρι το τέλος (έχασα τα saves μου και δεν ξανασχολήθηκα). Το τρίτο μέρος έρχεται για να μου θυμίσει γιατί παράτησα το πρώτο...

Για ακόμα μία φορά αναλαμβάνουμε το ρόλο του Isaak Clarke ο οποίος δεν βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ζωής του. Το μυαλό του έχει επηρεαστεί απο όσα του συνέβησαν στο παρελθόν και ακόμα δεν έχει ξεπεράσει το χωρισμό απο την αγαπημένη του. Επιπρόσθετα, τον κυνηγάνε οι Unitologists οι οποίοι θέλουν να τον εξαφανίσουν απο προσώπου γης για να πάψει να αποτελεί απειλή για τη "θρησκεία" τους. Πάνω που τον εντοπίζουν, εμφανίζονται δύο στρατιώτες και τον σώζουν λέγοντάς του οτι τον χρειάζονται για μία αποστολή η οποία έχει να κάνει με τα Markers τα οποία ευθύνονται για την μετάλλαξη των ανθρώπων σε Necromorphs. Σαν μπόνους, θα πρέπει να σώσει και την πρώην αγαπημένη του η οποία εξαφανίστηκε πηγαίνοντας στην ίδια αποστολή.
Μην κοιτάξεις πίσω... Κάνε τον αδιάφορο...
Σεναριακά και χρονικά το παιχνίδι τοποθετείται μετά τα γεγονότα του προηγούμενου επεισοδίου συνεχίζοντας την ιστορία. Ο οπτικοακουστικός τομέας του παιχνιδιού είναι απο τους καλύτερους που έχω δει έως τώρα. Τα γραφικά του είναι φανταστικά και αποδίδουν άψογα τα περιβάλλοντα στα οποία κινούμαστε. Η εγκατάλειψη και η καταστροφή στα σκάφη όπου πηγαίνουμε είναι αληθοφανέστατες ενώ οι σκιάσεις αποδίδουν άψογα μία ατμόσφαιρα τρόμου η οποία είναι διάχυτη σε αυτά τα σκάφη. Η ατμόσφαιρα είναι... άκρως ανησυχητική παρά την ησυχία η οποία βασιλεύει γενικά σε αυτά. Μέχρι να εμφανιστούν οι Necromorphs βέβαια. Τότε είναι που "ανάβουν τα αίματα" και τον πρώτο λόγο έχουν τα όπλα. Θα περάσουμε σε αυτά αργότερα. Συνεχίζοντας με το οπτικό κομμάτι του τίτλου, όταν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά, θα δει οτι οι υφές των αντικειμένων είναι πολύ προσεγμένες και ξεχωρίζουν. Οι χώροι είναι άδειοι απο ζωή και κίνηση αλλά είναι γεμάτοι απο αντικείμενα (έπιπλα, μηχανήματα ή διάφορα άλλα). Τα οπτικά εφέ είναι πολύ όμορφα και δεν πρόκειται να απογοητεύσουν κανέναν σε καμία περίπτωση. Αυτό που μένει, όμως, είναι η ατμόσφαιρα : μία αίσθηση ανησυχίας για το τί θα πεταχτεί απο την επόμενη γωνία, αν αυτό που ακούγεται είναι πίσω απο τον επόμενο τοίχο ή πάγκο, αν το πτώμα που φαίνεται μπροστά δεν είναι και τόσο... νεκρό.
Οι αντίπαλοι πολλές φορές επιτίθενται μαζικά.
Ηχητικά το παιχνίδι δεν θα μπορούσε παρά να κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα με το οπτικό του κομμάτι. Οι ομιλίες είναι εξαιρετικές (διατίθενται φυσικά και υπότιτλοι), η μουσική προσδίδει ατμόσφαιρα, τα όπλα ακούγονται αληθοφανή (αν υπήρχαν) και τα τέρατα ακούγονται... τερατώδη. Οι ήχοι που προέρχονται απο το περιβάλλον είναι και αυτοί πολύ αληθοφανείς συμβάλλοντας τα μέγιστα στη δημιουργία της ατμόσφαιρας του παιχνιδιού. Συνδυάστε π.χ. μία σκιά σε έναν τοίχο η οποία κινείται απροσδιόριστα με μία μούγκρισμα ή ένα ανθρώπινο ουρλιαχτό μέσα σε ένα ελλιπώς φωτισμένο δωμάτιο. Τρέμε Χίτσκοκ!
Όταν φτάνουν κοντά μας πολλές φορές ενεργοποιείται ένα "mini game"
κατά το οποίο πρέπει να πατάμε πολλές φορές το "Ε" για να απωθήσουμε
τους αντιπάλους με τη λιγότερη δυνατή ζημιά.
Ο χειρισμός του παιχνιδιού βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με των προηγούμενων μερών. Ο Isaak μπορεί να περπατάει, να τρέχει, να σκύβει, να σκαρφαλώνει σε σκάλες (μόνο) και να ίπταται με τη βοήθεια τη στολής του όταν υπάρχει έλλειψη βαρύτητας. Δεν μπορεί να πηδάει και να καλύπτεται πίσω απο κολώνες, τοίχους ή γωνίες για να εκμεταλλευτεί την προστασία τους (μόνο όση κάλυψη του προσφέρουν π.χ. κάποια τοιχάκια ή έπιπλα όταν είναι σκυμμένος). Μπορώ να πω οτι είναι αρκετά δυσκίνητος πράγμα το οποίο συμβάλλει και αυτό με τη σειρά του στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Είναι σαν εκείνους τους εφιάλτες όπου σε κυνηγάνε κάποιοι και εσύ τρέχεις σε αργή κίνηση, ανίκανος να ξεφύγεις όσο και αν προσπαθείς! Ειδικά κάποια Necromorphs (για να μην πω όλα) είναι ιδιαίτερα γρήγορα και ευκίνητα οπότε πρέπει κάθε βολή με το όπλο να πιάνει τόπο.
Εμψυχωτικό...
Διάσπαρτα μέσα στους χώρους όπου κινούμαστε βρίσκονται διάφορα αντικείμενα απο τα οποία κάποια μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε άμεσα (πυρομαχικά ή φάρμακα) και κάποια μπορούν να χρησιμοποιηθούν αργότερα στα benches για να φτιάξουμε όπλα ή αναβαθμίσεις για αυτά. Σε αυτούς τους πάγκους μπορούμε να τροποποιούμε τα όπλα μας, να φτιάχνουμε καινούρια ή να μεταφέρουμε κάποια απο τα αντικείμενα που κουβαλάμε σε ένα ασφαλές μέρος (κάτι σαν stash). Για τις πρώτες δύο  περιπτώσεις πρέπει να έχουμε τα απαιτούμενα υλικά. Όπως και να έχει θέλει προσοχή η κατασκευή αντικειμένων για να μην ξεμείνουμε απο κάποιο υλικό που θα χρειαστούμε αργότερα. Η συχνότητα με την οποία συναντούμε τα διάφορα αντικείμενα (τόσο πυρομαχικά όσο και υλικά για αντικείμενα) έχει να κάνει με το βαθμό δυσκολίας που επιλέξαμε να παίξουμε το παιχνίδι (επηρεάζει φυσικά και τις ικανότητες των αντιπάλων). Η τροποποίηση των όπλων ορίζει σε μεγάλο βαθμό και την στρατηγική μας : π.χ. άλλαξα ένα όπλο έτσι ώστε να έχει τόσο σαν κύριο όσο και σαν δευτερεύων τρόπο βολής το ίδιο ακριβώς πράγμα τοποθετώντας του δύο κύριες "κάννες". Διπλασίασα έτσι τις μέγιστες βολές που μπορώ να κάνω με ένα γέμισμα!
Εδώ είναι που κάνουμε τη διαχείριση των όπλων και των αντικειμένων μας.
Μία νέα προσθήκη είναι το co-op που προστέθηκε στο παιχνίδι και δίνει τη δυνατότητα στους παίκτες να μπαινοβγαίνουν στα διαθέσιμα solo παιχνίδια αναλαμβάνοντας το ρόλο του στρατιώτη John Carver. Σύμφωνα με την Visceral Games οι δύο παίκτες παρόλο που θα είναι δίπλα - δίπλα πολλές φορές θα βιώνουν διαφορετικά πράγματα : για παράδειγμα, σε κάποιο σημείο ο Carver αιχμαλωτίζεται μέσα στο μυαλό του ανοίγοντας μία πόρτα και μέχρι να καταφέρει να ελευθερωθεί θα πρέπει ο Clarke να τον προστατέψει απο επιθέσεις Necromorphs. Στην solo campaign ο Carver εμφανίζεται σε κάποια σημεία αλλά συνήθως είναι απών.
Αριστερά ο Clarke και δεξιά ο Carver.
Το μόνο περίεργο πράγμα που παρατήρησα σχετικά με την απόδοση του παιχνιδιού έχει να κάνει με τα frames του όταν έχω ενεργοποιήσει/απενεργοποιήσει το vsync. Το vsync (vertical syncronization) είναι μία επιλογή η οποία όταν ενεργοποιείται απαγορεύει σε μία εφαρμογή (παιχνίδι) να έχει μεγαλύτερο ρυθμό ανανέωσης εικόνας απο ότι η επιφάνεια εργασίας. Όταν η επιφάνεια εργασίας έχει λιγότερα frames απο μία εφαρμογή τότε παρατηρείται το λεγόμενο tearing (σχίσιμο) της εικόνας του παιχνιδιού με την οθόνη να χωρίζεται οριζόντια σε δύο ή παραπάνω ανισομερή τμήματα τα οποία δεν έχουν μία συνέχεια σε αυτό που απεικονίζουν. Αυτό γίνεται γιατί η κάρτα γραφικών στέλνει περισσότερα δεδομένα στην οθόνη απο αυτά που μπορεί αυτή να δείξει με αποτέλεσμα κάποια να χάνονται. Ενεργοποιώντας το vsync εξασφαλίζουμε οτι το παιχνίδι δεν ξεπερνάει ποτέ το μέγιστο αριθμό frames που μπορεί η οθόνη να διαχειριστεί. Αυτό που παρατήρησα, λοιπόν, είναι οτι με το vsync ενεργοποιημένο το παιχνίδι έμενε σταθερά στα 30 frames, ούτε πιό πάνω ούτε πιό κάτω. Για να θεωρείται ένα παιχνίδι οτι τρέχει ομαλά θα πρέπει τα frames του να μην πέφτουν κάτω απο τα 30. Επομένως δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα στην μέτρησή μου. Κανονικά θα έπρεπε να τερματίζει στα 60. Απενεργοποιώντας το vsync τα frames δεν πέφτουν κάτω απο 75! Με αυτήν τη ρύθμιση ενεργοποιημένη ευτυχώς δεν εμφανίστηκε το προαναφερθέν, απεχθές tearing. Ίσως να είναι κάποιο πρόβλημα των drivers της κάρτας γραφικών μου και σε μελλοντική ενημέρωσή τους να διορθωθεί.
Τεχνητή απεικόνιση screen tearing.

Συμπερασματικά έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό παιχνίδι το οποίο εκπροσωπεί επάξια το είδος των survival horror shooters. Είναι άρτιο απο κάθε άποψη και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους φαν (και μη) του είδους.

Το έτρεξα χωρίς κανένα πρόβλημα σε :



CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Κάνει ζέστη ή εγώ ζεσταίνομαι;

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Πηλέας και Θέτις - Μία εξαιρετική πρόταση για διαμονή στο Πήλιο

Ναι, το blog εξακολουθεί να έχει να κάνει με τεχνολογία αλλά όπως παλαιότερα έτσι και τώρα θα γράψω για κάτι άσχετο με αυτήν. Στο κάτω - κάτω ασχολούμαστε και με άλλα πράγματα, σωστά; Όσοι μπαίνετε τακτικά θα παρατηρήσατε οτι τους τελευταίους λίγους μήνες γράφω πολύ αραιά και δυστυχώς δεν ξέρω πότε οι προσωπικές και επαγγελματικές μου υποχρεώσεις θα μου επιτρέψουν να επανέλθω σε καλύτερους ρυθμούς. Για την ώρα ας δούμε αυτήν την διαφορετική πρόταση.

Θέλησα να κάνω μία εκδρομή τριών διανυκτερεύσεων σε κάποιον ορεινό προορισμό με απώτερο σκοπό την ξεκούραση απο το τρέξιμο των τελευταίων εβδομάδων. Επωφελούμενος απο την άδειά μου αποφάσισα να κάνω αυτό το ταξίδι μέσα στην εβδομάδα και όχι το Σαββατοκύριακο για ακόμα περισσότερη ησυχία. Μεταξύ Πηλίου και Ζαγορίου επέλεξα το πρώτο και άρχισα να ψάχνω για καταλύματα. Πολλές οι επιλογές, πολλοί οι προορισμοί (προς μεγάλη μου έκπληξη έχει πολλά χωριά εκεί πάνω) και φυσικά δυσκολεύτηκα αρκετά.
Κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα νωρίς σχετικά το απόγευμα έχοντας ήδη
ξεκινήσει την ανάβαση προς την Τσαγγαράδα απο την πλευρά του
παραθαλάσσιου χωριού "Καλά Νερά" μετά τον Βόλο.
Για να πω την αλήθεια μου, επέλεξα να πάω στο αρχικό κατάλυμα που ξεχώρισα. Παρόλο που είδα, αν θυμάμαι καλά, έντεκα συνολικά προτάσεις ο εν λόγω ξενώνας απο την αρχή μου άρεσε πάρα πολύ. Αφού πήγα και γύρισα μπορώ να πω οτι δικαιώθηκα πανηγυρικά! Γιατί αυτό που σου μένει απο ένα μέρος όπου επέλεξες να μείνεις δεν είναι μόνο το πόσα χρήματα έδωσες. Είναι και το πόσο καλά σου φέρθηκαν, αν όσα είδες στην ιστοσελίδα του ξενώνα είναι αληθινά, αν οι άνθρωποι που το διαχειρίζονται σου φέρονται τίμια (τόσο στη συναλλαγή όσο και στην συναναστροφή).
Το τζάκι είναι "όλα τα λεφτά"!
  Οτι με έτσουξαν τα χρήματα που έδωσα αυτό δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Χωρίς να είναι πάρα πολλά, δεν θα επέλεγα να τα δώσω αν δεν υπήρχε ο ιδιαίτερος λόγος για τον οποίον έκανα την εκδρομή. Το αν άξιζε να τα δώσω είναι άλλο θέμα (και, ναι, άξιζε). Έχω ψάξει πάρα πολύ στο Διαδίκτυο και έχω δει ξενώνες να ζητούν τα ίδια ή περίπου τα ίδια χρήματα προσφέροντας σαφώς λιγότερα. Αλλά δεν είναι μόνο οι παροχές και ανέσεις που υπήρχαν διαθέσιμα. Ήταν και ο χαρακτήρας του ξενώνα.
"Κρυφοκοιτάζοντας" την κρεβατοκάμαρα.
Απο Θεσσαλονίκη κάναμε πάνω απο τέσσερις ώρες να φτάσουμε με χαλαρή οδήγηση και τρεις ολιγόλεπτες στάσεις. Μετά απο τις αμέτρητες στροφές του βουνού φτάσαμε στην Τσαγκαράδα και ακολουθώντας τις οδηγίες της ιδιοκτήτριας βρήκαμε τον ξενώνα. Η κυρία Ύρια μας υποδέχτηκε πολύ φιλικά και εγκάρδια. Στη συνέχεια μας οδήγησε στο κομμάτι του ξενώνα που είχαμε νοικιάσει και αφού τακτοποιηθήκαμε... τακτοποιήσαμε και την απαραίτητη χαρτούρα (μη φανταστείτε κάτι τραγικό, τα στοιχεία μας συμπληρώσαμε σε ένα έντυπο). Απο εκεί και μετά κατευθυνθήκαμε σε μία τοπική ταβέρνα για να φάμε (πρόταση της σπιτονοικοκυράς μας) και στη συνέχεια γυρίσαμε στο δωμάτιο.

Μία εκ των πολλών λεπτομερειών μέσα στο δωμάτιο.
Με το που μπαίνεις, λοιπόν, στο δωμάτιο αντικρίζεις το (ενεργειακό) τζάκι. Στα δεξιά βρίσκονται οι ξύλινες σκάλες οι οποίες σε οδηγούν στον επάνω όροφο στον οποίο βρίσκονται το υδρομασάζ και ένα δωμάτιο το οποίο προορίζεται μόνο για παιδιά. Στο ισόγειο αν προχωρήσεις ευθεία συναντάς την κρεβατοκάμαρα και το μπάνιο. Όλο μα όλο το δωμάτιο (λανθασμένα το λέω δωμάτιο αλλά μου κάθεται πιό καλά στο κείμενο) είναι φτιαγμένο με πολλή αγάπη. Δεν το λέω για τα υλικά του. Όχι, το λέω για τα αντικείμενα που το γεμίζουν. Θεωρώ οτι το κάθε έπιπλο, διακοσμητικό, καθρέπτης ακόμα και τα φωτιστικά έχουν τη δική τους ιστορία και αν ρωτήσεις την κυρία Ύρια θα σου την πει. Το έκανε αβίαστα για πολλά απο αυτά! Όταν, λοιπόν, βλέπεις οτι κάποιος έχει στελεχώσει έναν χώρο που σου διαθέτει για να μείνεις με τόσα δικά του αντικείμενα για τα οποία μιλάει με τόση θέρμη, καταλαβαίνεις πόσο πολύ αγαπάει αυτόν τον χώρο. Το οτι το κάνει με κάποιο αντίτιμο αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και άλλοι το κάνουν αυτό και απέχουν πάρα πολύ απο το να πλησιάσουν καν! Κάθε στιγμή έχεις την αίσθηση οτι βρίσκεσαι σπίτι σου έχοντας τα πάντα διαθέσιμα.

Το υδρομασάζ χωράει δύο άτομα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η κυρία Ύρια ήταν εξαιρετική στη φιλοξενία της. Παρούσα όταν την χρειαζόσουν και διακριτικότατη όλη την υπόλοιπη ώρα. Πάντα προσβάσιμη και διαθέσιμη (σε λογικά πλαίσια, έτσι;) αφού έμενε σε έναν χώρο ακριβώς πίσω μας. Ήταν πάντα πρόθυμη να μας εξυπηρετήσει σε ό,τι πιθανόν να χρειαζόμασταν και δεν το έκανε απο υποχρέωση ή σαν αγγαρεία. Στο κουζινάκι της, το οποίο χωρούσε μπορεί και δέκα άτομα, μας ετοίμαζε καθημερινά το υπερπλήρες πρωινό μας. Είμαι σίγουρος οτι έχει παράπονο απο τις... επιδόσεις μας αφού ποτέ δεν καταφέραμε να το τελειώσουμε! Η συντριπτική πλειοψηφία όσων μας παρείχε ήταν δικής της παραγωγής και ήταν όλα εξαιρετικά (τις μαρμελάδες τις τσάκισααααα)! Το καλοκαίρι έχει, λέει, ακόμα περισσότερα γιατί έχει την παραγωγή απο τον κήπο (ντομάτες, πιπεριές, αγγούρια κ.α.)!
Πανοραμική άποψη του σαλονιού.
Ποτέ δεν αισθανθήκαμε απομονωμένοι, αποκομμένοι ή περιορισμένοι και δεν ενοχληθήκαμε επίσης ποτέ απο κανέναν. Το υδρομασάζ ήταν διαθέσιμο όποια ώρα το θέλαμε ενώ το τζάκι μπορούσαμε να το καίμε όλη μέρα (τα καλοριφέρ ούτως ή άλλως δεν έσβηναν ποτέ). Όποια ώρα θέλαμε φεύγαμε όποια ώρα θέλαμε επιστρέφαμε. Ειλικρινά δεν έχω λόγια. Το μόνο που πολύ ευγενικά μας ζητήθηκε ήταν να σεβαστούμε το χώρο στον οποίο φιλοξενούμασταν. Οποιοσδήποτε με την ελάχιστη ευαισθησία θα το καταλάβαινε απο μόνος του.
Μία πανέμορφη πηγή πηγαίνοντας προς Ζαγορά.
Το κτίσμα στο οποίο μείναμε χωρίζεται σε δύο μέρη. Αυτό το οποίο επιλέξαμε είναι το "μικρό" και μπορεί να φιλοξενήσει δύο έως τέσσερα άτομα. Το δεύτερο μέρος είναι επίσης διώροφο αλλά σαφώς μεγαλύτερο αφού έχει συνολικό εμβαδόν 200 τετραγωνικά μέτρα. Διαθέτει πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, τρία (αν θυμάμαι καλά) υπνοδωμάτια και δύο αυτόνομα μπάνια. Μπορεί να δεχτεί τέσσερα με έξι άτομα. Οι δύο χώροι ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε ομορφιά με τον καθένα, τελικά, να ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο. Ειλικρινά δεν μπορώ να πω οτι κάποιος ήταν υποδεέστερος απο τον άλλο.
Ένα απο τα αναρίθμητα, πανέμορφα, εγκαταλελειμμένα αρχοντικά του Πηλίου.
  Εξωτερικά, λόγω εποχής, δεν είχε πολλά πράγματα να δούμε. Βέβαια, απο την ποσότητα των γλαστρών και μόνο, καταλαβαίνει κανείς οτι το καλοκαίρι είναι πανέμορφα (είδα και φωτογραφίες) αφού όλα είναι ανθισμένα! Αυτό που σίγουρα με πείραξε επειδή δεν μπόρεσα να το χρησιμοποιήσω είναι το μπάρμπεκιου στο βάθος του κήπου. Το καλοκαίρι τα βράδια (και όχι μόνο) μπορείς να ψήσεις και να φας εκεί μέχρι να σκάσεις. Λίγη μπυρίτσα, παρεούλα, χαβαλές. Μια χαρά, ε; Ο χειμώνας έχει άλλη ομορφιά. Το χιόνι μπορεί να φτάσει το μισό μέτρο μέσα σε μία ώρα και εύχομαι σε όσους το ζήσουν να βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο!
Είμαι καλλιτέχνης, το ξέρω...

Δεν ξέρω αν κατάφερα να αποδώσω καλά το πόσο όμορφα περάσαμε αυτές τις τρεις ημέρες. Η κυρία Ύρια έπαιξε καταλυτικό ρόλο και πιστεύω οτι καταφέρνει με την φιλοξενία και τον τρόπο της να επισκιάζει ή να ισοσκελίζει τον χαρακτήρα του ξενώνα της. Ειλικρινά όποιος τον επιλέξει δεν θα το μετανιώσει!
Ο Βόλος νωρίς το βράδυ κατεβαίνοντας απο την πλευρά της Πορταριάς.
Εμείς απο την πλευρά μας, κυρία Ύρια, σας ευχαριστούμε πολύ!

Η επίσημη ιστοσελίδα είναι εδώ.

Το χειμώνα όλα σχεδόν τα φυτά της αυλής έχουν αυτό το "χρυσαφί" χρώμα.

Το καλοκαίρι κάτω απο το ανθισμένο υπόστεγο μπαίνει ένα μεγάλο μακρόστενο τραπέζι
με πάγκους για να κάθεσαι, στο οποίο σερβίρεται το πρωινό.

Το εννοεί 100%.

Η Γκρέτα! Η πανέμορφη μασκώτ του ξενώνα! Ένα γλυκύτατο, πανέμορφο ζώο
με το οποίο μπορείς να παίζεις όλη μέρα!

Ο χιλιετής πλάτανος σε μία απο τις πλατείες της Τσαγγαράδας.

Η περίμετρος του κορμού του φτάνει τα δεκατρία (!!!) μέτρα και η κολόνα
δεξιά έχει τοποθετηθεί για να μην σπάσει το κλωνάρι. Το δέντρο είναι ζωντανό,
δεν έχει ξεραθεί παρά την ηλικία του.