Witcher III

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Tomb Raider - Review

Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν κάποιο παιχνίδι που περιμένω και θεωρώ καλό με επιβεβαιώνει. Το νέο Tomb Raider έρχεται για να κάνει επανεκκίνηση στη σειρά εξιστορώντας μας τις πρώτες περιπέτειες της Lara Croft. Πιό συγκεκριμένα, μας διηγείται την πρώτη της περιπέτεια και το πώς εξελίχθηκε, μέσα απο αντίξοες συνθήκες, σε αυτό που όλοι ξέρουμε.

Έχω ασχοληθεί άλλες δύο φορές με τη δεσποινίδα Croft. Η πρώτη ήταν με το Underworld και η δεύτερη με το Guardian of Light. Τα δύο αυτά παιχνίδια δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους αλλά επίσης καμία σχέση με το νέο επεισόδιο. Το Underworld, λόγω στησίματος, φαίνεται να μοιάζει αλλά αν τα παρατηρήσει κανείς τα δύο παιχνίδια έχουν επιφανειακές ομοιότητες. Το νέο Tomb Raider είναι πιό "σκοτεινό", με περισσότερο βάθος στο gameplay και σαφώς πιό δουλεμένο σενάριο. Κατά τη διάρκειά του ξεδιπλώνεται μπροστά μας όλη η αλλαγή στο χαρακτήρα της ηρωίδας η οποία απο μία "απλή" Croft γίνεται η σκληροτράχηλη πρωταγωνίστρια της σειράς.
Δείγμα των γραφικών και των εφέ του παιχνιδιού.
Ξεκινώντας απο το οπτικό κομμάτι του τίτλου θα παραδεχτώ οτι πλέον είμαι γραφικός, μετά απο τόσες παρουσιάσεις, και θα πω οτι κόβει την ανάσα. Μπορεί στο μέλλον να έχουμε τρισδιάστατα ολογράμματα μπροστά μας όταν παίζουμε παιχνίδια αλλά μέχρι τότε θα πρέπει να αρκεστούμε σε αυτό που έχουμε. Αυτό που έχουμε, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ένα παιχνίδι "χάρμα οφθαλμών" το οποίο δεν αφήνει περιθώρια για παράπονα. Μπορεί οι... γοφοί της δεσποινίδος Croft να μην κινούνται με τόση θηλυκότητα όση σε προηγούμενα επεισόδια (το παρατήρησα γιατί την έχεις συνέχεια μπροστά σου με πλάτη, μη φανταστείτε τίποτα άλλο) αλλά δεν νομίζω κανένα απο τα προηγούμενα Tomb Raider να ξεπερνάει στον συγκεκριμένο τομέα το νέο επεισόδιο της σειράς. Η κίνηση όλων των χαρακτήρων είναι πολύ φυσική, οι χώροι είναι λεπτομερέστατοι και τα εφέ πανέμορφα. Οι υφές στις διάφορες επιφάνειες ξεχωρίζουν και ιδιαίτερα οι σπηλιές είναι πολύ όμορφα σχεδιασμένες αφού τα πετρώματα, οι κληματσίδες, τα νερά και γενικά όλα τα μέρη τους είναι σαν αληθινά.

Ακουστικά το παιχνίδι κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα. Οι ομιλίες είναι πολύ προσεγμένες (οι υπότιτλοι είναι και εδώ διαθέσιμοι), η μουσική είναι καλή και οι περιβάλλοντες ήχοι πέραν του δέοντος ικανοποιητικοί. Τα ηχητικά εφέ έχουν αποδοθεί σωστά και γενικά ο ακουστικός τομέας συμπληρώνει άριστα τον οπτικό.
Κλασικό minigame...
Πριν περάσω στο χειρισμό ας δούμε λίγο κάποια άλλα στοιχεία του παιχνιδιού. Μπορούμε να πούμε με ασφάλεια οτι το παιχνίδι διαθέτει κάποια στοιχεία R.P.G. (αφού ο παίκτης ανταμείβεται με πόντους εμπειρίας για τις ενέργειές του) τα οποία, όμως, δεν έχουν να κάνουν με "Δύναμη", "Μαγεία", "Αντοχή" κλπ. Έχουν να κάνουν με ικανότητες οι οποίες γίνονται διαθέσιμες στον παίκτη σταδιακά. Ανήκουν στις κατηγορίες Hunter και Survivalist με την καθεμία να βοηθάει την Lara διαφορετικά. Για πρώτη φορά εισάγονται τα Camp Sites τα οποία είναι ασφαλείς τοποθεσίες στις οποίες μπορούμε να κατανείμουμε τα skill points που έχουμε διαθέσιμα, να αναβαθμίσουμε τον εξοπλισμό μας (συλλέγοντας εξαρτήματα), να αλλάξουμε εμφάνιση στη Lara (διαδικασία η οποία, δυστυχώς, δεν γίνεται σε πραγματικό χρόνο στην οθόνη μας) ή να μεταφερθούμε άμεσα απο το ένα Camp Site σε κάποιο άλλο απο όσα έχουμε βρει.

Δεδομένου, λοιπόν, οτι ξεκλειδώνουμε συνεχώς νέες δυνατότητες, αναβαθμίζουμε τον εξοπλισμό μας και συλλέγουμε εξαρτήματα, το gameplay του παιχνιδιού έχει ιδιαίτερο βάθος. Η Lara κυνηγάει ζώα και ανθρώπους για να επιβιώσει είτε με το τόξο είτε με το πιστόλι. Είναι και τα δύο αναβαθμίσιμα σε αρκετά απο τα μέρη τους ενώ διαθέτει και μία αξίνα με την οποία μπορεί να ανοίγει κουτιά και να σκαρφαλώνει. Στην αρχή είναι μία απλή ξύλινη χωρίς ιδιαίτερες χρήσεις ενώ στη συνέχεια γίνεται μεταλλική για να αντέχει στην αναρρίχηση. Διάσπαρτα μέσα στις πίστες βρίσκονται πυρομαχικά τα οποία μπορούμε να συλλέγουμε για να παραμένουμε μάχιμοι ενώ τα βέλη μπορούμε να τα ανακτούμε απο τα πτώματα των νεκρών αντιπάλων και θηραμάτων μας.
Ακόμα ένα δείγμα των γραφικών.
Στο Underworld το τί έπρεπε να κάνουμε ήταν λίγο - πολύ προφανές. Στο νέο Tomb Raider τα πράγματα είναι λίγο πιό περίπλοκα κυρίως λόγω της μορφής που έχουν οι πίστες. Η ελευθερία που έχουμε στην κίνησή μας είναι μεγάλη και τα μέρη στα οποία μπορούμε να πάμε είναι πολλά και όχι πάντοτε προφανή. Η εξερεύνηση είναι βασικό κομμάτι του παιχνιδιού και συνιστάται να γίνεται για να μη χάσουμε κρυφά μέρη (κυρίως τάφους) με ιδιαίτερες αμοιβές. Να περιμένετε πολλή περιπλάνηση μέσα στο παιχνίδι, πολύ σκαρφάλωμα και πολλούς γρίφους. Η Lara για να τα καταφέρει σε όλα αυτά έχει, πέρα απο τον προαναφερθέν εξοπλισμό, έναν δαυλό, αλτικές ικανότητες παγκόσμιου πρωταθλητή και... το μυαλό του παίκτη. Μπορεί να σκαρφαλώνει, να πηδάει, να καίει αντικείμενα. Γενικά χρησιμοποιεί το περιβάλλον γύρω της όσο πιό καλά μπορεί προς όφελός της.
Ατμόσφαιρα... Αυτά είναι...

Στο gameplay εντάσσονται και κάποια mini games τα οποία, όμως, εμένα προσωπικά μου κάνουν αδιάφορη έως αρνητική εντύπωση. Ναι μεν δίνουν ένταση στο παιχνίδι γιατί αφορούν κυρίως μονομαχίες σώμα με σώμα αλλά λόγω του οτι πολλές φορές αργεί να εμφανιστεί στην οθόνη το πλήκτρο που πρέπει να πατήσεις χάνεις και πρέπει να το ξανακάνεις όλο απο την αρχή. Τα πιθανά πλήκτρα είναι αρκετά κάθε φορά με αποτέλεσμα να καταντάει κουραστική αυτή η επαναλαμβανόμενη διαδικασία. Με τον καιρό ίσως βελτιωθεί γιατί μαθαίνεις να συγχρονίζεσαι καλύτερα και να διαλέγεις πιό σωστά τα πλήκτρα.
Σώζοντας τον Roth.

Ανέφερα προηγουμένως οτι ο τίτλος είναι πιό "σκοτεινός". Πράγματι, κατά τη διάρκειά του γίνεται σαφές οτι διαθέτει αρκετά "ανησυχητικά" στοιχεία απο τα πρώτα κιόλας λεπτά. Συναντούμε ανθρωποθυσίες (όχι σε εξέλιξη), βλέπουμε βίαιους θανάτους, ωμή βία. Οι τάφοι και οι σπηλιές που επισκεπτόμαστε περιλαμβάνουν τόσο σκελετούς ή τμήματά τους όσο και πτώματα σε αποσύνθεση. Γενικά μέσα στο παιχνίδι ο θάνατος πλανάται παντού και η ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερα τρομακτική κατά περιπτώσεις. Μην ξεχνάτε οτι διαδραματίζεται σε ένα νησί - νεκροταφείο στο οποίο για αιώνες οι νέοι ναυαγοί πρέπει κάθε φορά να μάχονται για την επιβίωσή τους με τους παλαιότερους. Υπάρχουν ερείπια, ναυάγια και κουφάρια αεροπλάνων τα οποία πλαισιώνονται απο τάφους και βωμούς. Όχι το πιό ευχάριστο περιβάλλον, έτσι; Για τους παραπάνω λόγους η κατηγορία PEGI στην οποία ανήκει είναι για άτομα άνω των 18 ετών.

Κατά τα άλλα το παιχνίδι είναι άριστο. Πέρα απο τα ατυχή mini games του μου άρεσε πάρα πολύ και δεν έχω ιδιαίτερα παράπονα. Απαιτεί λίγο χρόνο για να εξοικειωθείς μαζί του αλλά σε ανταμείβει παρέχοντάς σου πάρα πολλές δυνατότητες για να παίξεις. Ακόμα και η ατμόσφαιρά του, ναι μεν είναι τρομακτική, αλλά δεν σε αποτρέπει απο το να το παίξεις.
Αν η Lara ήταν Ελληνίδα, απο ποιό νησί θα ήταν;
Κω είπατε;
Χε...
Όσον αφορά τις απαιτήσεις του σε επεξεργαστική ισχύ, αυτές δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητες. Υπάρχουν κάποια έτοιμα προφίλ για το επίπεδο των γραφικών που θέλουμε να έχουμε αλλά επέλεξα να τα ρυθμίσω χειροκίνητα. Στο Ultra έχω τα Texture quality, Level of detail, Depth of field και SSAO. Το Texture filtering το έχω σε Anisotropic 8x, το Antialiaing στο FXAA ενώ τα Shadow και Shadow resolution στα Normal και Low αντίστοιχα. Η επιλογή Reflections είναι στο Normal ενώ έχω ενεργοποιημένο και το Tessellation. Αντίθετα, έχω απενεργοποιήσει τα Post Processing και High precision. Η ανάλυση που παίζω είναι η 1920x1080 με το V-Sync να είναι στο Tripple buffer. Για τα μαλλιά της (ναι, έχουν δική τους ρύθμιση!) έχω επιλέξει το TressFX. Με αυτές τις ρυθμίσεις βρίσκομαι στα 30 - 40 frames συνήθως ενώ κάποιες φορές πέφτουν στα 25 ή ανεβαίνουν μέχρι και τα 50+ αλλά σπάνια.

Το μηχάνημά μου έχει την παρακάτω σύνθεση :


CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Crysis 3 - Review

Το Crysis 3 είναι απο τα παιχνίδια εκείνα που με προβληματίζουν αρκετά. Ενώ δεν είναι κακό παιχνίδι, σε καμία περίπτωση, μου αφήνει μία αίσθηση απογοήτευσης χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω συγκεκριμένα. Ίσως να συμβαίνει αυτό γιατί, προσωπικά, περίμενα πολλά απο τον συγκεκριμένο τίτλο. Ίσως, πάλι, να μην μπορώ όντως να βρω τί ακριβώς μου φταίει.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω οτι έχουμε να κάνουμε με ένα κακό παιχνίδι. Το αντίθετο μάλιστα. Όποιος ασχοληθεί λίγο μαζί του θα καταλάβει οτι έχει να κάνει με κάτι προσεγμένο τόσο στο τεχνικό κομμάτι όσο και σε όλα τα υπόλοιπα. Με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια...
Τα συγκεκριμένα περιβάλλοντα είναι αγχωτικά γιατί δεν έχεις ορατότητα πέρα
απο τα 2 μέτρα και γιατί κυκλοφορούν οι Ceph Stalkers...
Ξεκινώντας, θα ασχοληθώ με το οπτικοακουστικό μέρος του τίτλου. Μπορεί να έχω καταντήσει βαρετός, γραφικός ή προβλεπόμενος με τα νέα παιχνίδια που παρουσιάζω αλλά, ναι, το Crysis 3 σε αφήνει με το στόμα ανοικτό όσον αφορά τα γραφικά του. Απο πού να αρχίσω; Απο τα περιβάλλοντα; Εκπληκτικά! Τα εφέ; Το ίδιο! Η αναπαράσταση της κατεστραμμένης Νέας Υόρκης; Φανταστική! Οι σκιάσεις, τα χρώματα, οι φωτισμοί, όλα συντελούν σε μία απο τις πιό αληθοφανείς απεικονίσεις χώρων που έχω δει ως τώρα σε παιχνίδι υπολογιστή. Ειλικρινά, αν είχα πάει ποτέ στη Νέα Υόρκη, πιστεύω οτι θα αναγνώριζα πολλά μέρη της. Όχι οτι θα ήταν εύκολο. Οι δημιουργοί του Crysis 3 μας παρουσιάζουν μία πόλη η οποία έχει ανακαταλυφθεί απο τη φύση έχοντας καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος της και καθιστώντας την ακατάλληλη για τους κατοίκους της. Η καταστροφή και η εγκατάλειψη είναι προφανείς με τη διαφορά οτι δεν έχουμε να κάνουμε με τα τοπία που είδαμε στο Fallout 3 όπου και εκεί επικρατούσαν οι ίδιες περίπου συνθήκες. Εδώ τα τοπία είναι καταπράσινα και τα νερά καθαρά και διαυγή. Οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες έχουν καταρρεύσει. Οι δρόμοι έχουν καταστραφεί. Τα αυτοκίνητα και τα τραίνα σαπίζουν εγκαταλελειμμένα. Η φύση όμως είναι παντού. Το ίδιο τα πουλιά και πολλά ζώα. Υπάρχει εγκατάλειψη αλλά και έντονη παρουσία ζωντανών όντων. Όπως και να έχει, η Cryengine 3 "τα σπάει" και μας δίνει ένα οπτικό αποτέλεσμα που κόβει την ανάσα!
Δείγμα των εξαιρετικών γραφικών του παιχνιδιού.
Ο ακουστικός τομέας του παιχνιδιού βρίσκεται σε εξίσου υψηλά επίπεδα. Οι ομιλίες είναι εξαιρετικές (φυσικά υπάρχουν υπότιτλοι), οι προφορές των χαρακτήρων καλοδουλεμένες και τα ηχητικά εφέ αληθοφανή. Όλο το σύνολο κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα αλλά η μουσική είναι μία κατηγορία παραπάνω. Μου άρεσε πάρα πολύ και σε ορισμένα σημεία της είναι πραγματικά καταπληκτική συμβάλλοντας έτσι τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.

Ως εδώ όλα καλά. Ένα παιχνίδι, όμως, δεν είναι μόνο γραφικά και ήχος. Ο χειρισμός του και η ισορροπία στη δυσκολία του είναι εκείνα τα στοιχεία που θα το ανεβάσουν ψηλά στις προτιμήσεις των παικτών ή θα το ρίξουν χαμηλά στα αζήτητα. Εδώ είναι που το Crysis 3 μου άφησε μία γλυκόπικρη γεύση. Ο χειρισμός του δεν έχει αλλάξει πολύ (για να μην πω καθόλου) απο το προηγούμενο επεισόδιό του πατώντας και ενισχύοντας τα θετικά χαρακτηριστικά του. Η στολή μας έχει την Normal mode κατά την οποία δεν έχουμε ενεργή κάποια ικανότητα, τις Stealth και Armor οι οποίες μας κάνουν "αόρατους" ή πιό ανθεκτικούς στα χτυπήματα αντίστοιχα. Επιπρόσθετα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε Power kicks και να πηδάμε ψηλότερα μόνο για όση πατάμε συγκεκριμένα πλήκτρα. Μπορούμε να τρέχουμε γρηγορότερα πατώντας μία φορά το Shift. Εξακολουθούμε να διαθέτουμε τη Nanovision η οποία είναι θερμική απεικόνιση του περιβάλλοντος και το Tactical visor το οποίο μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες για το περιβάλλον και τους αντιπάλους μας. Μπορούμε να διεισδύουμε σε turrets, mines και security panels για να τα χρησιμοποιούμε προς όφελός μας στρέφοντάς τα εναντίον των αντιπάλων μας.
Παρατηρήστε τους φωτισμούς, τα εφέ, τις σκιάσεις και τις λεπτομέρειες.
Κάτι νέο είναι το τόξο που πλέον διαθέτουμε στο οπλοστάσιό μας (το οποίο ήταν ήδη μακροσκελές και υπερπλήρες μπορώ να πω). Όπως όλα τα υπόλοιπα όπλα μας μπορεί να εξοπλιστεί με ειδικά πυρομαχικά ενώ όταν το χρησιμοποιούμε δεν χάνεται το stealth μας αν το έχουμε ενεργοποιημένο. Το καλύτερο; Ένα βέλος αρκεί και μπορούμε να το ανακτήσουμε απο το πτώμα του θύματός μας! Τα υπόλοιπα όπλα εξακολουθούν να είναι όπως τα γνωρίζουμε απο τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς και αναφέρομαι κυρίως στις αναβαθμίσεις που μπορούν να δεχτούν. Αυτές τις ξεκλειδώνουμε βρίσκοντας τα αντίστοιχα μοντέλα όπλων στα περιβάλλοντα όπου κινούμαστε ή παίρνοντάς τα απο τους νεκρούς αντιπάλους μας. Αναβαθμίσεις δέχεται και η Nanosuit μας. Παλαιότερα συλλέγαμε DNA απο τους εξωγήινους που σκοτώναμε ενώ τώρα ανακτούμε κάποια upgrade kits τα οποία μας επιτρέπουν να ξεκλειδώνουμε τις εν λόγω αναβαθμίσεις. Κάθε μία στοιχίζει απο ένα έως τέσσερα kit και μπορούμε να έχουμε μέχρι τέσσερις ενεργές ταυτόχρονα. Μπορούμε μάλιστα να αποθηκεύσουμε μέχρι τρεις συνδυασμούς τέτοιων αναβαθμίσεων έτσι ώστε να τις εναλλάσσουμε ταχύτερα. Μπορώ να πω οτι ο χειρισμός του παιχνιδιού δεν έχει κάποιο ψεγάδι και το στήσιμό του το κάνει ιδιαίτερα διασκεδαστικό.
Σε βλέπω...
Ακόμα όλα καλά, έτσι; Το μεγάλο πρόβλημα που εντόπισα είναι η τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων. Δεν μπορώ να πω οτι είναι ιδιαίτερα έξυπνοι. Αρκεί να σκοτώσεις έναν και όλοι οι άλλοι θα έρθουν να δουν τί γίνεται. Αν είσαι κάπου ψηλά ή κάπου καλυμμένος, παίρνεις το S.C.A.R., το τόξο ή ό,τι άλλο έχεις, παίρνεις και ένα φραπεδάκι και αρχίζεις να "καθαρίζεις". Μπορεί σε μία πόρτα να μαζευτούν εφτά πτώματα! Κάποιος μάλιστα μου πέταξε χειροβομβίδα μέσα απο τζάμι το οποίο δεν σπάει και τινάχτηκε στον αέρα μαζί με άλλους δύο συντρόφους του! Επίσης πρέπει να αναφέρω την παντελή έλλειψη στρατηγικής στις κινήσεις τους (αλληλοκάλυψη, κυκλωτικές κινήσεις κλπ) πέρα απο την προσοχή που δίνουν για να καλύπτονται πίσω απο αντικείμενα και όχι πάντα με επιτυχία! Δεν ξέρω πώς συμπεριφέρονται σε υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας αλλά στο normal είναι για κλάματα. Σχεδόν τους λυπάμαι. Αν προσθέσει εδώ κάποιος και την ευκολία με την οποία τους σκοτώνεις με το τόξο συνδυάζοντάς το με τη διατήρηση του stealth εύκολα καταλήγει στο συμπέρασμα οτι το Crysis 3 χωλαίνει στο βαθμό δυσκολίας του κάτι το οποίο μπορεί να κάνει τον παίκτη να χάσει γρήγορα το ενδιαφέρον του γι'αυτό.
Ο Psycho μετά τη βίαιη απόσχισή του απο τη Nanosuit του.
Όλα αυτά τα οπτικοακουστικά "καλούδια" που έχει το παιχνίδι δεν έρχονται χωρίς αντίτιμο. Μιλάμε για έναν αρκετά "βαρύ" τίτλο ο οποίος μπορεί να "γονατίσει" δυνατά μηχανήματα. Αρκεί να δει κάποιος το πρόσωπο του Psycho στην αρχή του παιχνιδιού για να καταλάβει για πόση λεπτομέρεια μιλάμε! Το τρέχω με τα περισσότερα γραφικά στο High, MSAA Low (2x), High resolution textures, Low shadows, Anisotropic filtering 16x, No motion blur και ενεργοποιημένο το Lens flare. Η ανάλυση που χρησιμοποιώ είναι η 1920x1080 και σε συνδυασμό με τις παραπάνω ρυθμίσεις έχω 28 - 38 frames συνήθως. Κάποιες φορές πέφτει στο 23 (πάάάάάάάρα πολύ σπάνια) και κάποιες φορές ανεβαίνει μέχρι τα 45 - 50 (σπάνια). Αν ανέβω σε επίπεδο λεπτομερειών πέφτουν τα frames. Αν αλλάξω το MSAA σε FSAA τότε ελαφραίνει πάρα πολύ αλλά πέφτει η ποιότητα της απεικόνισης (δεν είναι άμεσα ορατή στο μάτι αλλά σαν καθαρόαιμο ψώνιο που είμαι...).
Hunter let loose...

Το έτρεξα σε :


CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit